را كه شقاوت بار بود ، طيّب و طاهر نمود به نحوى كه هدايت بسوى عبوديت را با زندگى زمينى تركيب كرد و زندگى خاصّى مركب از زندگى زمينى و آسمانى فراهم آورد ، ( پس در زمان توبه ، آدم هنوز از بهشت جدا نشده بود ، هر چند كه از نظر مقام و مرتبه هبوط يافته بوده و موقعيت قبلى را نداشته است ، لذا توبه ، ميان دو هبوط واقع شده است ) .
لذا هدايت خدا ، انسان را به امنيّت و سرور مىرساند و كفر و تكذيب آيات الهى مستلزم جاودانگى در آتش است ، پس جانشينى انسان از خدا دائر مدار پذيرش هدايت از جانب او و پيروى از طريقهء الهى و روش دينى و طرد ساير راهها و روشهاى غير الهى است و پيمودن راه و روش اين هدايت به انسان سعادت دنيا و آخرت مىدهد و او را از ترس و اندوه ايمن مىكند .
( 39 )
( وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ )
: ( و كسانى كه كافر شدند و تكذيب كردند نشانههاى ما را ، آنان همنشينان آتشند و در آن جاودانه خواهند بود ) .
پس كفر به خدا و تغيير روش او و احكام الهى ، جاودانگى در آتش را به دنبال خواهد داشت ، لذا رابطهء دو طرفه جانشينى همچنان قوام دارد و هر كس تكذيب كند و خود را بىنياز ببيند و به بر پا داشتن لوازم و واجبات خلافت و جانشينى اهتمام نورزد ، از كسانى خواهد بود كه هيزم جهنم خواهند شد .
[ آيهء ( 46 - 40 ) دربارهء بنى اسرائيل و سفارش آنها به صبر و نماز ]
( 40 )
( يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ )
: ( اى بنى اسرائيل به ياد آوريد نعمت مرا كه به شما ارزانى كردم ) ، براستى بنى اسرائيل نمونهء كفر و عصيان هستند و مثل اعلاى سرپيچى و انكار و پيمان شكنى مىباشند ، و خدا آنها را ياد آورى مىكند به فيضى كه به آنان ارزانى نمود ، مانند نجات آنها از دست فرعون ، شكافتن دريا و غرق شدن فرعون و سپاهش ، ماجراى وعدهگاه كوه طور و گوساله پرستى آنان ، و امر موسى به آنها كه توبه كنند و نفس خويش را بكشند ، درخواست آنها از حضرت موسى عليه السّلام