هركس در راه خدا جهاد كند ، پس كشته شود ، يا پيروز شود ، در هر صورت به زودى به او اجرى عظيم خواهيم داد ) يعنى امر جهاد در راه خدا منتهى به يكى از دو سرانجام محمود و پسنديده مىگردد كه يكى كشته شدن در راه خدا و ديگرى غلبه بر دشمن خداست و در هر دو حال اجرى عظيم براى مجاهد فى سبيل اللّه خواهد بود .
و كشته شدن در راه خدا را مقدم نمود بر غلبه بر دشمن ، چون ثواب كشته شدن بيشتر و پايدارتر است ، زيرا رزمندهء غالب هر چند اجر عظيم دارد ، امّا اين اجر در معرض حبط شدن قرار دارد ، و ممكن است غرور او را بگيرد يا در اثر ارتكاب معاصى آن اجر عظيم را از دست بدهد ، چون بعضى از كارها هست كه اجر عمل صالح را حبط و خنثى مىسازد ، امّا كشته شدن در راه خدا ، چون بعد از آن حيات دنيوى نيست ، تا در آن گناهى از او سر بزند و ثواب شهادت را زايل كند ، لذا پايدارتر است و احتمال سوّم يعنى فرار كردن را ذكر نكرد و به جهت آن بود كه مجاهد فى سبيل اللّه هرگز از جنگ فرار نمىكند .
( 75 )
( وَ ما لَكُمْ لا تُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْ هذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُها وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ نَصِيراً )
: ( شما را چه شده است ، چرا در راه خدا و نجات بيچارگان از زن و مرد و كودك كه مىگويند ، بارالها ما را از اين سرزمين كه مردمش همه ستمگرند ، بيرون كن و نجات بده و از ناحيهء خود براى ما سرپرستى بفرست و يا از جانب خود مدد كارى براى ما روانه كن ، پيكار نمىكنيد ؟ ) در مقام تهييج و تحريك مىفرمايد : چرا در راه خدا و در راه نجات مستضعفين نمىجنگيد ، همان خدايى كه غير از رضاى او نبايد در زندگى خود جستجو كنيد و اين آيه براى تحريك همهء مؤمنين است ، چه كسانى كه داراى ايمان قوى هستند و چه كسانى كه ايمان ضعيفى دارند و مستضعفين بعضى و پارهاى از مؤمنين فرض شدهاند كه اعتقاد به خدا و ربوبيّت او دارند و علاوه بر اين مظلوم و بيچاره و معذّبند و فرياد استغاثه و كمك خواهى سر