بن يوسف هم جزء آنهاست ) و ساير غير معصومين نمىشود ، بلكه به موجب حديث ( انّى تارك فيكم الثقلين ، ان تمسكتم بهما لن تضلّوا بعدى : كتاب اللّه و عترتى اهل بيتى ) « 1 » اين افراد داراى عصمت بوده و پيامبر خود ، آنها را معرفى نموده است .
و شرط ( ان كنتم تؤمنون باللّه . . . ) براى تشديد و تأكيد حكم و اشاره به اين مطلب است كه مخالفت با آنها از فساد در مرحله ايمان به خدا و رسول نشأت مىگيرد و در واقع از كفر خفى و پوشيده آنها حكايت مىكند و اين عين نفاق است .
و مسلّما برگرداندن حكمى كه در آن تنازع داريد به خدا و رسول او بهتر است و يا اطاعت از خدا و رسول و اولى الامر بهتر است و كلمهء تأويل در اينجا به معناى مصلحت واقعى است كه حكم مورد بحث از آن نشأت مىگيرد و سپس عمل بر آن مترتّب مىشود .
( 60 )
( أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ )
: ( مگر آن كسانى را كه خيال مىكنند به كتاب تو و كتابهاى پيشين ايمان دارند نمىبينى كه مىخواهند محاكمه را نزد طاغوتى برند ، با اينكه به آنها امر شده است به طاغوت كفر بورزند ) ( زعم ) يعنى اعتقاد داشتن به چيزى ، اعم از اينكه اين اعتقاد مطابق واقع باشد يا نباشد به خلاف علم كه معناى اعتقاد مطابق با واقع است ، پس اينها گمان مىكردند كه مؤمن هستند ، امّا آنها از اطاعت خدا خارج شدند و محاكمهء خود را نزد طاغوت بردند و ( طاغوت اسم فاعل يا مصدرى است در معناى طغيان و در اصطلاح ، شخص جبّار و متمرّد و ياغى از وظايف بندگى خدا را مىگويند و يا هر معبود غير خدا ) و آنها در كتابهاى آسمانيشان امر شده بودند كه به طاغوت كفر بورزند ، امّا عمل نكردند و تحاكم نزد طاغوت بردند و اين امر
هامش
( 1 ) - من در ميان شما دو چيز گرانقدر باقى مىگذارم ، كه اگر به آنها متمسّك شويد ، هرگز بعد از من گمراه نخواهيد شد ، كتاب خدا و اهل بيتم ، ( حضرت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم ) .