آوردهايد براى شما حلال نيست كه به زور از شوهر كردن زن ميّت جلوگيرى كنيد تا بميرد و شما ارث او را بخوريد ) بعضى مفسرين مىگويند : آيه در مقام نهى از عمل جاهلى است كه زنان را پس از مرگ شوهرشان به ارث مىبردند و مهرى هم براى او قرار نمىدادند ، امّا اگر چنين باشد قيد ( كرها ) اضافه است و ظاهرا معناى درست آنست كه آيه شريفه از محروميّت از ازدواج و به ارث رفتن اموال آنان نهى مىكند ،
( وَ لا تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُوا بِبَعْضِ ما آتَيْتُمُوهُنَّ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ )
: ( و آنها را در مضيقه نگذاريد تا چيزى از مهريهاى كه از شما گرفتهاند به شما برگردانند ، مگر آنكه مرتكب عمل شنيع واضحى شده باشند ) آيه شريفه نهى مىكند از سخت گرفتن بر زنان تا آنها را وادار كنند كه چيزى از مهريهء خود را ببخشند كه عقد نكاح خود را فسخ كنند و از تنگى معيشت خلاص گردند ، مگر آنكه زن عمل زشتى را آشكارا مرتكب شود ( زنا كند ) در اين صورت شوهر مىتواند بر او سخت بگيرد تا به وسيلهء پول طلاقش دهد ،
( وَ عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِنْ كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ يَجْعَلَ اللَّهُ فِيهِ خَيْراً كَثِيراً )
: ( و با زنان بطور شايسته معاشرت كنيد ، پس اگر از آنها بدتان مىآيد بايد بدانيد كه چه بسا شما از چيزى بدتان بيايد ، امّا خدا در آن خير بسيار نهاده باشد ) ( معروف ) يعنى هر امرى كه مردم در جامعه خود آن را بشناسند و مسلّما در جامعه اسلامى بايد آنچه خير است معروف باشد .
و معاشرتى كه متعارف است اين است كه يك فرد جزئى باشد ، مقوّم جامعه ، يعنى در تشكّل جامعه دخيل باشد و هر شخص كارى را كه در وسع اوست و جامعه نيازمند آنست انجام دهد و با ديگران تعاون و همكارى داشته باشد و از محصول كارش آنچه مورد نياز خودش است بردارد و باقى را در اختيار ساير افراد جامعه قرار دهد و در مقابل از مازاد محصول ديگران آنچه لازم دارد بگيرد ، اين معاشرت معروف در جامعه است و مرد و زن هر دو اجزاء جامعه بشرى هستند و اجتماع به هر دوى آنها نياز دارد ، پس آنها از نظر اثر و ارزش يكسانند ، اگر چه در شئون طبيعى و اجتماعى ( از قبيل قوة و