خسارت بار است و هر كس چنين كند خداوند به جزاى آنچه مرتكب شده او را به عذاب دوزخ مبتلا مىسازد و اين سزاى كسى است كه تكاليف الهى را سخت و شاقّ ببيند .
[ آيهء ( 16 - 15 ) در خصوص زنا ]
( 15 )
( وَ اللَّاتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْكُمْ فَإِنْ شَهِدُوا فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتَّى يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللَّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا )
: ( و از زنان شما كسانى كه مرتكب عمل شنيع ( زنا ) شوند ، عليه آنان چهار گواه بگيريد ، پس اگر شهادت دادند بايد ايشان را در خانهها زندانى كنيد تا مرگشان فرا رسد و آنان را در بر گيرد يا خدا راهى براى آنان قرار دهد ) ( فاحشة ) يعنى عمل شنيع كه اغلب در مورد زنا به كار مىرود ، يا لواط يا مساحقه ( هم جنس بازى در مردان يا زنان ) و منظور از چهار گواه ، چهار شاهد مرد است و امساك و حبس در خانه يا زندان را مترتب و متوقّف بر شهادت قرار داده است ، نه بر اصل تحقّق زنا و سياق آيه مىفهماند كه حكمش دائمى نيست و به زودى نسخ مىشود و اين آيه بوسيله آيه ( 2 ) سورهء نور كه حدّ زنا را مشخص فرمود ، نسخ شد ، امّا تا قبل از نزول آن آيه حكم چنين زنى حبس ابد بود .
( 16 )
( وَ الَّذانِ يَأْتِيانِها مِنْكُمْ فَآذُوهُما فَإِنْ تابا وَ أَصْلَحا فَأَعْرِضُوا عَنْهُما إِنَّ اللَّهَ كانَ تَوَّاباً رَحِيماً )
: ( و آن مرد و زنى از شما كه اين عمل زشت را مرتكب شوند ، شكنجه دهيد ، اگر توبه كردند و به صلاح آمدند ، دست از آنان برداريد كه همانا خداوند توبه پذير و مهربان است ) اين آيه متمّم آيه سابق است ، چون در آيه قبل فقط حكم زنان را بيان فرمود ، امّا در اين آيه حكم مردان زناكار را هم بيان كرد و حكم آن است كه مرد و زن زانى مورد شكنجه قرار بگيرند و اگر توبهء حقيقى نمودند و رفتار خود را اصلاح كردند ( چون توبه فقط به زبان نيست ) در اين صورت حكم شكنجه از آنها برداشته مىشود ، امّا حكم حبس براى زن همچنان باقى است ، تا زمانى كه سورهء نور نازل شد .