نگران حال آنان بود و هرگونه مصائبى براى يتيمان مردم فراهم آورند ، در آتيه براى يتيمان خودشان هم خواهد بود و مراد از ( قول سديد ) شيوه عملى مستقيم و درست است ، نه معناى لغوى قول ، شايد هم مراد رأى و نظريهء صواب و درست باشد
( مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها )
هر كس عمل نيكويى انجام دهد به نفع خويش كرده و هر كس عمل بدى كند به خود نموده است « 1 » .
( 10 )
( إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً )
: ( همانا كسانى كه مال يتيمان را با ستمگرى مىخورند در حقيقت در شكم خود آتش جهنّم فرو مىبرند و به زودى در آتش فروزان جهنّم خواهند افتاد ) اين آيه در جهت منع از ضايع كردن حقوق يتيمان در سهم الارث است و مىفرمايد ، اين عمل از نظر تجسم عملى مانند خوردن آتش جهنم است ، چون به زودى به سزاى اين خوردن مال يتيم در آتش جهنم وارد مىشوند و درونشان پر از آتش مىگردد و به آن آتش فروزان خواهند سوخت .
( 11 )
( يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَيَيْنِ )
: ( حكم خدا در حقّ فرزندان شما اين است كه پسران دو برابر دختران ارث برند ) كلمهء ( ايصاء ) به معناى توصيه و دستور توأم با نصيحت است ، منظور از ( اولاد ) پسران و دخترانى است كه بدون واسطه از ميّت متولد شدهاند ، نه نوهها و نتيجهها ، در حالى كه لفظ ( ابن ) چنين دلالتى را ندارد ، از طرف ديگر در جاهليّت زنان ارث نمىبردند ، امّا قرآن مىفرمايد ، مردان مثل زنان ارث مىبرند ، امّا دو برابر ، يعنى ارث زن را اصل در تشريع قرار داده و ارث مرد را
هامش
( 1 ) - سوره فصلّت ، آيه 46 .