بگيريد يا به كنيزى كه داريد اكتفاء كنيد كه اين نزديكتر به عدالت و ترك ستمكارى است ) لذا هر كس گمان اين را مىبرد كه نمىتواند عدالت را بين زنان بجا آورد ، پس به يك زن و يا كنيزانش اكتفاء كند ، چون خداوند حكم عدالت بين كنيزان را واجب نفرموده است ، و ( عول ) به معناى ميل و انحراف است ، يعنى اين عمل شما را به منحرف نشدن از راه ميانه و حد وسط نزديكتر مىكند ، پس اساس تشريع احكام نكاح بر قسط و عدالت و از بين بردن انحراف مىباشد .
( 4 )
( وَ آتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ نِحْلَةً )
: ( و مهريهء زنان را با رضايت و طيب خاطر به آنان بپردازيد ) ( صدقه ) به معناى مهريه و ( نحله ) به معناى عطّيهاى است مجانى كه مقابل آن بهايى نگرفته باشند ،
( فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ نَفْساً فَكُلُوهُ هَنِيئاً مَرِيئاً )
: ( پس اگر چيزى از مهر خود را از روى رضا و رغبت به شما بخشيدند ، پس از آن بهرهمند شويد كه شما را حلال و گوارا است ) اين جمله براى دفع توهّم عدم جواز تصرف در مال همسر خود ، با وجود رضايت اوست و در واقع جواز اين امر را البته مشروط به رضايت و رغبت وى صادر مىنمايد .
( 5 )
( وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً )
: ( و اموالى را كه خدا قوام زندگانى شما را به آن مقرر داشته به سفيهان مدهيد ) ( سفه ) به معناى سبك عقلى است ، در آيه شريفه از زياده روى در انفاق بر سفيهان نهى مىفرمايد و مىگويد ، تنها به اندازهء احتياجات ضروريشان مال در اختيار آنها بگذاريد و به قرينه ، مراد از سفها فقط سفيهان از ايتام هستند و مراد از ( اموالكم ) در حقيقت اموالى است كه به نوعى عنايت ، ارتباطى با اولياى ايتام دارد ، امّا اينكه اموال ايتام را با عنوان ( اموالكم ) آورده ، با اين عنايت بوده كه عموم بشر جامعهاى واحدند كه تمام اموال دنيا متعلق به اين جامعه است و بر تك تك افراد اين جامعه واجب است از به هدر رفتن اين مال جلوگيرى كنند و لذا