پيامبر به خدا يا مردم خيانت كند ، زيرا خائن به ناچار روزى به ملاقات پروردگارش مىشتابد و سزاى خيانتش را به زودى دريافت مىكند ،
( ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ )
: ( آنگاه هر نفسى بدانچه عمل كرده بطور كامل جزا داده مىشود و به آنها ستم نخواهد شد ) ، پس هر كس ، هر خوبى يا بدى مرتكب شود در قيامت آن را به طور تمام و كمال دريافت مىكند و به او ظلمى نمىشود .
( 162 )
( أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ )
: ( آيا كسى كه با ايمان در راه رضاى خدا گام بردارد ، مانند كسى است كه با كفر راه غضب را پيمايد ؟ منزلگاه او جهنّم است و چه بد جايگاهى مىباشد ) ، موازنه بين ارزشهاى حقيقى است كه قلب مؤمن متوجه به آنهاست و او همّ و غمّى جز رضاى خدا ندارد و بين كسى كه از هواهاى نفسانى خودش پيروى مىكند و در جستجوى مال دنياست و ابدا توجّهى به رضاى خدا ندارد .
البته چنين كسى مورد ناخشنودى و غضب خداوند قرار مىگيرد و جزاى او جز آتش جهنّم نخواهد بود و آن بد جايگاهى است .
( 163 )
( هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ )
: ( آنها داراى درجات متفاوتى در نزد خدا هستند و خدا به آنچه مىكنند آگاه است ) ، هر كس به درجهاى كه استحقاق آن را دارد مىرسد و هيچ عملى از خدا مخفى نمىماند .
( 164 )
( لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ )
: ( به تحقيق خدا بر اهل ايمان منّت نهاد كه رسولى از خودشان در ميان آنان برگزيد كه بر آنها آيات خدا را بخواند و نفوسشان را از بديها پاك گرداند و به آنها احكام كتاب و شريعت