مىشدند ،
( فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ )
: ( پس از آنان درگذر و برايشان طلب مغفرت نما و با آنان در كارها مشورت كن ) ، يعنى اى پيامبر حالا كه نسبت به آنان مهربان هستى ، پس از بديها و اعمال ناشايست و گناهان آنان در گذر و به ديدهء اغماض با آنها مواجه شو و براى دلجويى با آنان دربارهء امور جنگ و غيره مشورت نما تا اين روش و سيره از تو باقى بماند ،
( فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ )
: ( پس زمانى كه تصميم راسخ گرفتى ، بر خدا توكّل نما و آن امر را انجام بده ، همانا خداوند كسانى را كه به او اعتماد كنند دوست مىدارد ) ، چون خداى تعالى تو را به خاطر اينكه به او توكل كردهاى دوست مىدارد ، در نتيجه ولّى و ياور تو خواهد بود ، پس اثر توكّل و اعتماد به خدا ، يارى و عدم خذلان است .
( 160 )
( إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُمْ )
: ( اگر خدا شما را يارى كند ، پس هيچ كس بر شما غلبه نخواهد يافت ) ، يعنى اگر خدا شما را با يارى خود تأييد كند به سبب مطلق بودن قدرت الهى ، هيچ كس نخواهد توانست بر شما غالب شود ،
( وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ )
: ( و اگر شما را خوار گرداند ، پس كيست كه بتواند شما را بعد از آن يارى نمايد ؟ ) ، يعنى اگر خداوند ياريش را از شما دريغ كند ، پست و ذليل مىشويد و چون خدا مالك همه اسباب و پروردگار و صاحب اختيار همهء عالم است ، هيچ كس نمىتواند على رغم خواست خدا شما را يارى دهد ،
( وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ )
: ( و اهل ايمان تنها بايد به خدا اعتماد كنند ) ، لذا مؤمن كسى است كه به جهت ايمانش ، به اينكه هيچ ياور و مددى غير از خدا نيست ، به خداوند اعتماد مىكند .
( 161 )
( وَ ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ )
: ( و براى هيچ پيامبرى حق خيانت وجود ندارد و هر كس خيانت كند روز قيامت به كيفر آن خيانت مىرسد ) ، اين جمله منزّه دانستن ساحت پيامبر از خيانت است ، چون محال است كه