مىكند احاطه دارد ، يعنى همه كيدهاى آنها بر عليه شما و دينتان را مىداند .
[ آيهء ( 129 - 121 ) در خصوص جنگ احد ]
( 121 )
( وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقاعِدَ لِلْقِتالِ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ )
: ( اى پيامبر به ياد آر زمانى را كه سحرگاه از خانهء خود به جهت صف آرائى مؤمنان براى جنگ بيرون آمدى و خدا به همه گفتار و كردار تو شنوا و دانا بود ) ، سياق آيه خطاب و عتاب است و اظهار تأسف از جريانى كه ظاهر شد و مؤمنين سستى و خلل در عزم جنگ نمودند و اين امر در جنگ احد واقع شد و خطاب و عتاب عليه مؤمنان است و براى شرمنده نمودن آنها سرزنش را متوجّه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم نموده و خدا نسبت به اقوال شما شنوا و نسبت به باطن شما آگاه است ، در تفسير مجمع البيان از امام صادق عليه السّلام نقل شده است كه لشكر قريش به محل احد نزديك مىشدند و رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم اصحاب خود را كه هفتصد نفر بودند بياراست و عبد اللّه بن جبير را به سركردگى 50 نفر تير انداز مأمور حفاظت از درّه كرد و آنان را بر دهانهء درّه گماشت و تأكيد فرمود كه مراقب باشند تا مبادا كمين گيران دشمن از آنجا بر سپاه اسلام بتازند و به آنان فرمود : اگر ديديد لشكر دشمن را شكست داديم ، حتى اگر آنها را تا مكّه تعقيب كرديم ، مبادا شما از اين محل تكان بخوريد و اگر ديديد دشمن ما را شكست داد و تا داخل مدينه تعقيبمان كرد ، باز از جاى خود تكان نخوريد و همچنان درّه را در دست داشته باشيد و در لشكر قريش ، ابو سفيان خالد بن وليد را با دويست سواره در كمين گمارد و گفت : هر وقت ديديد كه ما با لشكر محمّد در هم آميختيم ، شما از اين درّه حمله كنيد ، تا در پشت سر آنان قرار بگيريد .
رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم اصحاب خود را آماده نبرد ساخته ، پرچم جنگ را به دست امير المؤمنين على عليه السّلام داد و انصار بر مشركين قريش حملهور شدند كه قريش به وضع قبيحى شكست خورد ، اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم به تعقيبشان پرداختند ، خالد بن وليد با 200 نفر سواره راه درّه را در پيش گرفت تا از آنجا به سپاه اسلام حملهور شود ، ليكن