( 115 )
( وَ ما يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ )
: ( و آنچه از خير انجام دهند مورد ناسپاسى قرار نمىگيرد و خدا به حال متّقين داناست ) پس هر چه خير انجام دهند خداوند آن را پاس مىدارد و چيزى از آن نمىكاهد و خداوند چون از حال آنان باخبر است لذا جزاى آنها را هم مناسب حالشان مىدهد .
( 116 )
( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً )
:
( محققا كسانى كه كافر شدند نه اموالشان و نه اولادشان ابدا آنها را از خدا بىنياز نمىسازد ) از سياق بر مىآيد كه مراد طائفهاى ديگر از اهل كتابند كه دعوت پيامبر را اجابت نكردند و بلكه بر عليه اسلام توطئه هم مىكنند و در خاموش كردن نور آن از هيچ عملى فروگذار نمىنمايند ، چنين كسانى آنچه از اموال و اولاد در دنيا جمع كردهاند متاع باطل و فانى است و نفعى به حال آنها ندارد ،
( وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ )
: ( آنان ياران آتشند و در آن جاودانه خواهند بود ) ، و آنها در دنيا با عملشان بسوى آتش آخرت شتافتهاند و در آن باقى خواهند بود .
( 117 )
( مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ )
: ( مثل آنچه در اين دنيا خرج مىكنيد ، مانند بادى است كه در آن سرمايى شديد باشد ) ، اينكه انفاق آنها را به قيد ( هذه الحياة ) مقيد نموده است براى اين بوده كه بفهماند ، آنان از آخرت بريدهاند و انفاقشان ربطى به حيات آخرت ندارد و ( صرّ ) به معناى سرماى شديد است ،
( أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ )
: ( كه آن باد به زراعت مردمى كه بر خود ستم كردند برسد و آن را نابود سازد و خدا به آن قوم ستم نكرده ، بلكه خودشان به خود ستم كردهاند ) لذا از عمل فاسد غير از اثر فاسد حاصل نمىآيد .