مىشوند از جانب خدا دستگيرشان نموده و به سرعت مىبرند و من مىگويم : اى پروردگار من ، اينها اصحاب من هستند ، پس خطاب مىرسد : مگر نمىدانى كه اينها بعد از رحلت تو چه حوادثى پديد آوردند ؟ ) .
و همچنين در صحيحين از ابو هريره نقل شده كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمود : ( روز قيامت جمعى از اصحاب من بر من وارد مىشوند ) ، ( يا فرمود : جمعى از امّتم ) ، و از جانب خداوند طرد مىگردند ، من عرضه مىدارم ، پروردگارا ، اينها اصحاب من هستند ، خداوند مىفرمايد : مگر نمىدانى كه بعد از رحلتت چه حادثهها پديد آوردند و به عقب سير نمودند و مرتدّ شدند و همين باعث طرد آنهاست ) .
( در كتاب الدّر المنثور ، از ابو هريره از عبد اللّه بن عمر نقل شده است كه رسولخدا فرمود : يهود بر 71 فرقه متفرق شدند و نصارى به 72 فرقه و امت من به 73 فرقه متفرق مىشوند و به جز يك فرقه همه در آتشند ، شخصى پرسيد : آن يك ملّت كدام است ؟ فرمود : همان ملّت و مذهبى كه من امروز بر آنم ) « 1 » .
( 106 )
( يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ )
: ( روزى كه چهرههايى سفيد و چهرههايى سياه مىشود . . . ) از آنجا كه مقام آيات مقام كفران نعمت بود و كفران نعمت هم نظير خيانت باعث خسّت و فرومايگى و انفعال و شرمندگى مىشود ، لذا خداوند از عباراتى استفاده نمود كه با حالت شرمندگى مناسبت دارد ، نظير سيه رويى كه در دنيا هم مردم اين تعبير را براى شخص شرمنده به كار مىبرند ،
( فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ )
: ( امّا به آنهايى كه رو سياه شدند ، گفته مىشود ، آيا شما نبوديد كه بعد از ايمانتان كافر شديد ، پس حالا عذاب را بخاطر كفرى كه داشتيد بچشيد ) و خطاب به اهل بدعت و هواهاى نفسانى از اين امّت و يا اهل
هامش
( 1 ) - اصل تفسير الميزان .