منكر و نامألوف مىباشد و كسانى كه قيام به اين امر واجب يعنى امر به معروف و نهى از منكر مىكنند رستگارانند ، چون قيام به يك واجب كفايى كردهاند تا جامعه خود را حفظ نمايند و طريقه پروردگارشان را محافظت نمايند .
( 105 )
( وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ )
: ( و شما مانند كسانى نباشيد كه بعد از آنكه آيات روشن بسويشان آمد ، اختلاف كردند و دسته دسته شدند و براى آنان عذابى بزرگ خواهد بود ) كسانى كه اختلاف مىنمايند ، اختلاف آنها از تفرقه در اعتقاداتشان ناشى مىشود ، امّا همين تفرقه در عقايد به تفرقه در ابدان آنها منجر مىشود و آنها را از صورت جماعت خارج مىكند و از طرف ديگر تفرقه ابدان هم به اختلاف عقايد منجر مىشود ، پس مىفرمايد :
شما مسلمانان با هم متّحد باشيد و مانند اهل كتاب نباشيد كه ابتدا بدنهايشان از هم جدا شد و از جماعت خارج شدند و آنگاه آراء و عقايد آنها هم مختلف گرديد .
لذا قرآن در دعوت به اتحاد تأكيد مىكند و در نهى از اختلاف مبالغه مىنمايد و اين نيست مگر به جهت تفرّس و ژرفنگرى چون مىدانسته كه اين امّت به زودى دچار اختلاف و تشتت آراء مىگردند ، جريان حوادث هم اين پيش گوئى قرآن را تأييد و تصديق كرد ، چون امّت محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلم به مذاهب گوناگون منشعب گشت كه هر يك ديگرى را نسبت كفر مىداد و هرگاه شخصى برخاست تا اختلاف دو مذهب را از بين برد خود مذهب سوّمى ايجاد كرد ، به هر حال پس از رحلت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم در اثر نفاق منافقان مردم متفرق شدند و حكومتها ، مردم را در بند تحكم و استبداد كشيدند و سعادت حياتشان را به شقاوت و هدايتشان را مبدّل به ضلالت و غّى نمودند .
و عذاب عظيم آنان به جهت تفرقه و اختلاف است كه به سقوط آنها منجر مىشود و در صحيح بخارى و صحيح مسلم از انس روايت شده كه گفت : رسول خدا فرمود : ( به زودى مردانى از صحابهء من در كنار حوض بر من وارد مىشوند و همين كه نزديك