به مصالح بندگان خويش است ،
( وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها )
: ( در حالى كه شما بر لبهء پرتگاه آتش بوديد و او شما را از آن پرتگاه نجات داد ) ، مراد از ( شفا حفرة ) يعنى لبه پرتگاه و مراد از آتش اگر آتش آخرت باشد ، معنا اين مىشود كه شما كافر بوديد و بين شما افتادن در آتش دوزخ بيش از يك قدم فاصله نبود و اگر مراد آتش جنگ باشد ، يعنى شما با هم دشمن بوده و دائما در حال جنگ و خونريزى بوديد ، امّا خدا بين شما الفت برقرار كرد و شما را از آتش اختلاف و دشمنى رهانيد ، چون اساس آنها بر هواهاى نفسانى و خود پرستى و مذلّت بود و اينها انسان را به فناء و زوال و جنگ و سقوط مىكشاند ، امّا خدا شما را به حقيقت امنيّت رسانيد كه تمام مال و جاه و ناموس و جان مردم را در بر گرفت و آنگاه شيرينى نعمت و لذّت سعادت را چشيديد ،
( كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ )
: ( اينچنين خدا نشانههاى خود را به شما مىنماياند تا شايد هدايت شويد ) ، و اين آيات نورى هستند كه قلبها را نورانى مىكنند تا در مسير هدايت سريعتر گام بردارند .
( 104 )
( وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ )
: ( و بايد از ميان شما طايفهاى باشند كه مردم را به سوى خير دعوت نموده ، امر به معروف و نهى از منكر كنند و اين طايفه همانا رستگارانند ) ، ( من ) تبعيضيّه است ، عمل مانند علم و دائر و مدار آنست ، هر زمان كه علم قوى باشد ، عمل قوت مىگيرد و بالعكس با ضعف آن ضعيف مىگردد ، و هر زمان علم صالح باشد ، عمل هم صالح مىشود و اگر علم فاسد باشد عمل هم فاسد مىگردد و علم بسوى عمل دعوت مىكند ، پس مجتمع صالح مردم را به حفظ معرفت و فرهنگ دعوت مىكند و شخص متخلّف از خير را ردّ مىنمايد ، لذا در جامعه اسلامى كه متمسك به حبل اللّه هستند ، معروف در آن جامعه ، عمل خير است و منكر در آن عمل شرّ است ، يعنى خير در جامعه اسلامى شناخته شده و معروف است و شرّ در آن جامعه