ولّى و سرپرست خود بگيرند ، با اينكه در بين مؤمنان كسى را دارند كه سرپرست آنها شود ) ( ولايت ) در اصل به معناى مالكيّت و تدبير امر است ولى اغلب در مورد حبّ و دوستى استعمال مىشود ، پس ولى گرفتن از كفّار مستلزم امتزاج روحى با آنان و پيروى و متأثر شدن از آنان در شئون زندگى و برگزيدن آنان بر مؤمنين است ، چون اختلاف بين دو صفت ايمان و كفر مستلزم جدايى و مفارقت كفّار از مؤمنين در ولايت و دوستى و همچنين طريقه سلوك در زندگى است و كفّار به مراتب از مؤمنان كسر درجه دارند و نسبت به آنان حقير هستند ، لذا شايسته نيست مسلمانان با آنان ارتباط ولائى برقرار كنند ،
( وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ )
: ( و هر كس چنين كند ، ديگر نزد خدا هيچ حرمتى ندارد ) لذا ( شىء ) دلالت بر نفرت گوينده از چنين شخصى است كه حتى نامش را نمىخواهد بياورد ، مانند اينكه ما از امور زشت و قبيح به كنايه اسم مىبريم ، پس آنان در هيچ كار يا حالت و يا نشانى از حزب خدا نيستند و در واقع هيچ نسبت و ارتباط دينى و عقيدتى و ولايى هم با مؤمنان و حزب خدايى ندارند ،
( إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً )
: مگر اينكه از روى تقيّه و پروا از آنان چنين عملى را انجام دهيد ) يعنى صرفا از روى خوف و ترس آنها را سرپرست گرفته باشيد ، نه به سبب پيوند قلبى و حبّ و ولايت و اينچنين ولايت و سرپرستى در واقع ولايت واقعى نيست ، پس استثناء در جمله فوق استثناء منقطع است نه متّصل ، اين آيه مطابق روايت ائمه اهل بيت دلالت بر جواز تقيّه مىنمايد ،
( وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ )
: ( خداوند شما را از خودش بر حذر مىدارد ، ( بترسيد از غضب الهى ) و بازگشت بسوى خداست ) ( حذر ) يعنى احتراز و ترس از امرى وحشت آور و ترسناك و در واقع بايد از عذاب الهى هراس داشت و جز او از هيچ كس نبايد ترسيد ، چون امرى كه مانع او بشود و هيچ مايهء اميدى كه بتواند شرّى را از مجرم دفع كند وجود ندارد ، بلكه فقط به خود خدا بايد اميد بست ، شايد كه بدى را رفع نمايد ، لذا برگزيدن كفّار و غير مؤمنان براى دوستى و ولايت در واقع خارج شدن از روش عبوديّت و طرد ولايت خداى سبحان است ، و ورود در گروه مخالف دين و فساد