به همان مقدار نماز بخوانيد ، چه در حال پياده و چه در حال سواره ، و چه با حال توجه به قبله و اين همان نماز خوف است ،
( فَإِذا أَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَما عَلَّمَكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ )
: ( و چون از خوف ايمن شديد خدا را ياد كنيد ، چنان كه به شما چيزهايى را كه نمىدانستهايد تعليم داده است ) ( فاء ) در اينجا فاء تفريع است و معناى جمله اين مىشود كه محافظت بر نماز امرى واجب است ، لذا زمانى كه ايمن شديد وجوب محافظت بر نماز مستقر مىگردد و بايد خدا را بسيار ياد كنيد به جهت شرايع و احكامى كه به شما تعليم داده است ( از قبيل ، حكم نماز خوف و غير آن ) .
( 240 )
( وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْراجٍ )
: ( و كسانى از شما كه مرگشان فرا رسد و همسرانى به جا گذارند و براى همسران خويش معاشى تا يك سال بدون بيرون كردن وصيّت كنند . . . ) آيهء مزبور دلالت مىكند بر اينكه در زمان جاهليت رسم بوده كه زن شوهر مرده تا يك سال از خانه بيرون نمىآمده و شوهرش به اندازه معاش يك سال او برايش وصيّت مىنموده است تا از خانه بيرون نرود و اين آيه بعدا با آيهاى كه عدهء وفات ( 4 ماه و 10 روز ) را بيان نمود نسخ شده است ،
( فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِي ما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ )
: ( و اگر خودشان بيرون رفتند دربارهء كارى شايسته براى خودشان ، گناهى بر شما نيست و خدا عزيز و حكيم است ) يعنى اگر على رغم آنكه نفقهء يك سالشان فراهم بود در اين مدت از خانهء شوهر بيرون شدند ، ديگر شما ورثهء شوهر او تقصيرى نداريد و يا اگر خواستند به طور شايسته شوهر كنند ديگر شما تقصير و مسئوليتى به گردن نداريد و همانا خدا غالب و عالم به حكمت امور است و همچنانكه گفتيم اين آيه بوسيله آيات تعيين عدّهء وفات و تعيين ميزان يك چهارم و يا يك هشتم براى زنان منسوخ گرديد .