مىخوانند ، فرمود : خدا چنين مىكند تا بفهماند ، مؤمنين در دعوت به سوى جنّت و بلكه در تمام شئون زندگى ، خود را مستقل از پروردگارشان نمىدانند و خدا را ولىّ خود مىشناسند و يا وجه ديگر آنكه بگوئيم مراد از دعوت خدا به سوى بهشت همين حكم تحريم ازدواج با مشركين است ، چون همين نهى مؤمنين از اختلاط با مشركان ، و ترغيب به ازدواج با مؤمنان ، هم مشركان را به سوى ايمان آوردن تحريص مىكند و هم خود باعث بهشتى شدن مؤمنان مىگردد ،
( وَ يُبَيِّنُ آياتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ )
: ( و آيات خدا را براى شما بيان مىكند ، شايد كه متذكّر شويد ) پس آيات الهى براى همه مردم است و دعوتى عام و فراگير است كه دالّ بر لطف و تذكّرى الهى است كه انسان را به سوى ايمان فرا مىخواند .
( 222 )
( وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ )
: ( و از تو دربارهء مسأله حيض مىپرسند ) و حيض جريان خونى است كه نزد زنان متعارف و شناخته شده است ،
( قُلْ هُوَ أَذىً )
: ( بگو آن آزارى براى زنان مىباشد ) و گفته مىشود ( اذى ) به معناى ضرر است ، امّا اذيت مناسبتر است و به معناى چيزيست كه با طبع انسان ملائم نباشد ، اما كسانى كه ( اذى ) را به معناى ضرر گرفتهاند ( محيض ) را هم به معناى جماع با زنان در حال حيض دانستهاند ،
( فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ )
: ( پس از زنان در حال حيض كنارهگيرى كنيد ) يعنى آميزش ننمايد ، به قرينهء تأكيد بعدى ، چون در سنّت امر به كنارهگيرى مطلق نشده است ،
( وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ )
: ( و با ايشان مقاربت نكنيد تا وقتى كه پاك شوند ) و اين حكم روش ميانه است نسبت به سختگيرى مطلق يهود و اهمالكارى مطلق نصارى و آن راه ميانه است كه مردان در هنگام حيض زنان از محل ترشّح خون با آنان نزديكى نكنند امّا معاشرت و يا تمتّعات غير از اين مانعى ندارد تا زمانى كه كاملا پاك شوند و خون حيض قطع گردد ،
( فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ )
: ( پس هنگامى كه غسل كردند و طاهر شدند با آنان آنطور كه خدا امر كرده نزديكى كنيد ) اين امر در واقع جواز است ، چون بعد از نهى واقع شده و برداشتن منع و امرى تكوينى است ، يعنى زمانى