[ آيهء ( 223 - 221 ) نهى ازدواج با كفار و احكام زن حائض ]
( 221 )
( وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ )
: ( و با زنان مشرك ازدواج نكنيد تا زمانى كه ايمان آورند ) اصل ( نكاح ) در معناى عقد بوده لكن در معناى جماع و زناشويى استعاره شده است و ( شرك ) به معناى شريك قرار دادن براى خداى سبحان است كه خود داراى مراتبى است كه قائل بودن به تعدد إله و بت پرستى شرك ظاهرى هستند و شرك خفى هم مثل قول يهود و نصارى است كه عزير يا مسيح و يا خود را پسران خدا مىخوانند و يا از اين هم مخفىتر اعتقاد داشتن به استقلال اسباب ظاهرى و قبول تأثير براى غير خداست و همچنين پذيرفتن و برترى دادن قوانين بشرى بر قوانين الهى و اعتماد كردن به آنها و همينطور مراتب شرك خفىتر مىشود تا برسد به شركى كه هيچكس جز بندگان مخلص خدا از آن برى نيست و آن عبارت است از غفلت از خداوند و توجه به ما سوى اللّه ، امّا لفظ مشرك در قرآن به اهل كتاب اطلاق نمىشود به خلاف لفظ كافر ، پس آيه شريفه ظاهرا فقط مىخواهد ازدواج با زن و مرد بت پرست را تحريم كند نه ازدواج با اهل كتاب را ،
( وَ لَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكَةٍ وَ لَوْ أَعْجَبَتْكُمْ )
: ( و كنيز مؤمن بهتر است از خانمى مشرك ، هر چند آن خانم شما را به تعجّب وا دارد ) ، يعنى ملاك ايمان است و كنيز مؤمن بهتر است از خانم آزاد مشرك ، اگر چه داراى مال و حسب و نسب و جمال باشد ،
( وَ لا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِينَ حَتَّى يُؤْمِنُوا وَ لَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكٍ وَ لَوْ أَعْجَبَكُمْ )
: ( و با مردان مشرك ازدواج نكنيد تا زمانى كه ايمان آورند و همانا بندهء مؤمن بهتر است از آقاى مشرك ، اگر چه مورد شگفت و خوشايند شما باشد ) پس ملاك برترى همانا ايمان است نه مال و جاه و جمال . . . ،
( أُولئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ )
: ( آنان شما را به سوى آتش دعوت مىكنند ) بخاطر عقايد باطلشان و رسوخ كردن صفات اخلاقى پست كه كفر و فسوق و گمراهى باعث آنها شده است و مشركين شما را به سوى عقيدهء خويش دعوت مىكنند كه سرانجامى جز آتش ندارد ،
( وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلَى الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ )
: ( و خدا به سوى بهشت و آمرزشى به اذن خود دعوت مىكند ) در اين عبارت به جاى آنكه بفرمايد مؤمنان شما را به سوى بهشت