از عدم ارتكاب آنهاست ،
( كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ آياتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ )
: ( اين چنين خدا آيات خود را براى مردم بيان مىكند ، تا شايد با تقوا شوند ) و در اثر تقوى اوامر الهى را انجام دهند و از منهيات الهى اجتناب ورزند .
( 188 )
( وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ )
: ( و اموال خود را در بين خود به باطل مخوريد ) منظور از ( اكل ) ( گرفتن ) و مطلق ( تصرف ) است كه بطور مجاز به عنوان خوردن مال مردم ناميده مىشود ( مال ) به معناى هر چيزى است كه مورد رغبت انسانها قرار بگيرد و از مصدر ( ميل ) است ، چون مال چيزى است كه دل آدمى بسوى آن متمايل است يا از ريشه ( مؤل ) به معنى ( عطاء ) .
( بين ) فاصلهاى است كه به دو چيز يا بيشتر نسبت داده مىشود و ( باطل ) مقابل حق است و حق امر داراى ثبوت است و باطل چيزى است كه ثبوت ندارد ، اصل مال متعلّق به خداست و خدا آن را از راه وضع قوانين عادله ميان مردم تقسيم نموده تا مالكيت آنان به حق تعديل شود و ريشههاى فساد قطع گردد ،
( وَ تُدْلُوا بِها إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ )
: ( و براى خوردن مال مردم قسمتى از آن را به طرف حكّام به صورت رشوه و گناه سرازير مىنمائيد با آنكه مىدانيد كه اين عمل حرام است ) .
( ادلاء ) به معناى آويزان كردن دلو در چاه است براى آبكشى و كنايه شده از اين كلمه به عنوان رشوه دادن به حكّام تا بر طبق ميل آدمى رأى دهند ، كلمهء ( فريق ) به معناى يك قسمت جدا شده و كناره گذاشته شده از هر چيز است و قول ( اموال الناس ) تأييد و امضايى از جانب خداوند است كه بدون آن احترام مالكيّت در جامعه انسانى استقرار نمىيافت و منظور از ( اثم ) مصالحهء رشوه دهنده و رشوه گيرنده است بر تقسيم اموال مردم بين خودشان .