آمرزنده و مهربان است ) اين جمله دليلى است بر اينكه اين تجويز خدا و رخصتى كه داده است از باب اين بوده كه خواسته است به مؤمنين تخفيفى دهد و گرنه مناط و موجب نهى و حرمت در صورت اضطرار هم موجود است .
( 174 )
( إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتابِ وَ يَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا )
: ( همانا كسانى كه آنچه را از كتاب خدا نازل شده كتمان مىكنند و آن را به بهاى اندكى مىفروشند . . . ) اين جمله تعريضى است بر اهل كتاب ، چون آنها بسيارى از حلالهاى خداوند را براى رياست و مقام خود حرام نموده و حرام خدا را حلال نموده بودند ، با آنكه در كتاب آنها اين امور نبود ،
( أُولئِكَ ما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ )
: ( آنها آنچه مىخورند جز آتشى نيست كه به درون خود مىريزند ) ، پس اين بهاى اندكى كه در برابر تغيير حكم خدا بدست مىآورند در واقع آتشى است كه آن را براى خود مىخرند ، چون گمراهى را بر هدايت و عذاب را بر مغفرت اختيار نمودهاند ،
( وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ )
: ( و خدا در روز قيامت با آنان سخن نمىگويد و آنها را تزكيه نخواهد كرد ) ، پس كتمان نمودن حقّ از جانب آنها مستوجب عدم التفات الهى به آنان مىشود ،
( وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ )
: ( و براى آنان عذابى دردناك است ) به جهت حق پوشى و كفر ورزى آنان و چه جزاى هماهنگ و متناسبى .
( 175 )
( أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى وَ الْعَذابَ بِالْمَغْفِرَةِ )
: ( آنان كسانى هستند كه با سرمايهء هدايت ، گمراهى مىخرند و مغفرت را با عذاب معاوضه مىكنند ) چون هدايت با آنان بود ولى آنها آن را دفع نمودند و به بهاى آن ضلالت را خريدند و بسوى عذاب شتافتند و عذاب را به بهاى مغفرت خريدند ،
( فَما أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ )
: ( پس چقدر بر چشيدن آتش تحمّل دارند ) اين صبر و تحمّل نسبت به آتش از آنجا ظاهر مىشود كه آنان همچنان به كتمان حقيقت ادامه مىدهند و هر كس با حق