مىدانند ) پس همانا كسانى كه على رغم شناخت حقيقت از آن روى گردانند هم خودشان گمراهند و هم ديگران را گمراه مىكنند .
( 147 )
( الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ )
: ( همهء حقّ از جانب پروردگارت مىباشد ، پس از شكّاكان نباش ) اين جمله تأكيد بيان سابق است و نهى از شك را تشديد مىكند و ( امتراء ) همان ارتياب و شك است و همچنان ظاهر خطاب با پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم است ، امّا باطن آن متوجه به امّت مىباشد .
( 148 )
( وَ لِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها )
: ( و براى هر گروهى قبلهاى است كه بدان رو مىكنند ) ( وجهه ) به معناى هر چيزى است كه انسان به آن رو مىكند و متوجّه آن مىشود ، مانند قبله ، و هر جمعيّتى مطابق مصالحشان قبلهاى دارند كه امرى اعتبارى و قراردادى است و اين امر حكمى تكوينى و لا يتغير ( تغيير ناپذير ) نيست ، پس بحث و جنجال درباره آن از دسائس و فتنههاى اهل كتاب در هر زمان مىباشد و نبايد مسلمانان بيش از اين ، اين مسأله را تعقيب كنند ،
( فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ )
: ( پس بسوى نيكىها بر يكديگر پيشى بگيريد ) يعنى به سرعت به سمت خيرات بشتابيد ،
( أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ )
: ( هر جا باشيد خدا همهء شما را مىآورد ، همانا خدا بر هر امرى تواناست ) ، پس خدا به زودى همه شما را در قيامت جمع مىكند و آن روزى است كه هيچ شكّى در آن نيست .
( 149 )
( وَ مِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ )
: ( و از هر جا خارج شدى رويت را بسوى قسمتى از مسجد الحرام بگردان ) چون آن قبلهاى است كه آن را دوست مىدارى ، پس خدا تو را بسوى آن مىگرداند ،
( وَ إِنَّهُ لَلْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ )
: ( و همانا حق از ناحيهء پروردگار توست و خدا از آنچه مىكنيد غافل