است ،
( وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ )
: ( و خدا از آنچه مىكنند غافل نيست ) يعنى خدا از كتمان حقيقت و مخفى نمودن آگاهى آنها نسبت به اين مطلب آگاه است و او خود عهدهدار ردّ مكر و كيد آنان مىباشد .
( 145 )
( وَ لَئِنْ أَتَيْتَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ بِكُلِّ آيَةٍ ما تَبِعُوا قِبْلَتَكَ وَ ما أَنْتَ بِتابِعٍ قِبْلَتَهُمْ وَ ما بَعْضُهُمْ بِتابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍ )
: ( و اگر براى اهل كتاب تمام معجزات و نشانها را بياورى باز هم از قبلهء تو پيروى نمىكنند و تو هم نبايد از قبلهء آنان پيروى كنى و خود آنها هم قبلهء يكديگر را قبول ندارند ) يعنى اينها از روى نادانى نيست كه پيروى نمىكنند ، بلكه به خوبى حق را مىشناسند ، امّا به جهت عناد و هواهاى نفسانى و مصالح دنيوى از زير بار حق شأنه خالى مىكنند و خود آنان هم هر كدام قبلهء خود را دارند ، يهود به طرف صخره بيت المقدس رو مىكنند و نصارى به جانب مشرق رو مىكنند ،
( وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّكَ إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِينَ )
: ( و اگر بعد از آن علمى كه نزد تو آمد ، از هواهاى نفسانى آنان پيروى كنى در اين صورت تو هم از ستمكاران خواهى بود ) در اين جمله رسول گرامى خود را تهديد نموده است ، امّا در معنى توجّه آن به امّت است ، يعنى خطاب اصلى به مردم است و هر كس بعد از اينهمه دلايل آشكار كه حقانيت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم را ثابت مىكند از هوى و هوسهاى اهل كتاب پيروى كند و طريقه حق را طرد نمايد هر آينه بخاطر پيروى از هواهاى نفسانىاش از ستمكاران خواهد بود .
( 146 )
( الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ )
: ( كسانى كه اهل كتابند محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلم را آنچنان مىشناسند كه پسران خويش را ) و آيا شناختى بالاتر از شناخت انسان نسبت به فرزندش وجود دارد ؟ پس امر حقانيت و رسالت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله و سلم نزد آنان از واضحات بوده است ،
( وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ )
: ( و همانا عدّهاى از ايشان حق را كتمان مىكنند در حالى كه به خوبى