تخت و تاج موروث و مكتسب مسخّر شود در حضرت هيچكس از تو اناقتر نباشد شيخ محمود متكفّل و متقبّل شد و نوروز انديشيد كه فتح الباب شهزاده جز باقدام و شطارت و اقحام و خطارت و ريو و فريب و حيلت و خداع ميسّر نخواهد شد ايلچيان بايدو را فريبى داد و حيلتى انديشيد و با مغولى مواضعه و مواطا كرد كه از ناگاه ببارگاه درآيد با غبار و غثاى سفر بر سر و روى كه گويا همان دم رسيده است و عرض دارد كه ايوكان اغول با سىهزار سوار جنگى از جيحون عبره كرد و حوالى هراة را يورت مخيم ساخت و بنده را برسالت به خدمت غازان فرستاد كه بر سبيل ايلى درآمدم اگر چنان كه شهزاده را بلشگر احتياج افتد صدهزار سوار پيكار كه روز جنگ را بكارخانهء ارشك دانند آماده و مستعدست هر گاه فرمان شود ببندگى مبادرت و مسارعت نمايند ايلچى بموجب مواضعهء نوروز بمشافهه و مواجهه عرض كرد شهزاده هم بحضور ايشان يكهزار طاقهء جامهء نسيچ و نخ و كمخا و غيره بنوروز اختاجى از پيش نوروز رسيد و نمود كه امرا « 1 » طغاچار و بوغداى از بايدو مفارقت كرده بعزم بندگى پادشاه اسلام بنوروز پيوستند و پادشاه « 2 » از آنجا به راه سجاس روانه شد و از آنجا شهزاده خربنده و شهزاده ايلدار « 3 » به خدمت رسيدند و چون بهتان كنار
S . fol . 279 r .
سفيدرود آمد امرا دولاداى ايداجى و ايلتمور پسر هندوقور « 4 » با جمعى ديگر ببندگى رسيدند « 5 » و از آنجا كوچ كرده بيوزآغاچ نزول فرمود و منتظر امرا نوروز و قتلغشاه كه بر عقب بايدو و توكال بجانب نخچوان و ارسبان بيرون شده « 6 » بودند مىبود و بعد از آن باوجان آمد و امير باينجار از پيش نوروز و قتلغشاه برسيد كه بايدو را گرفته از حدود نخچوان بتبريز رسانيدهاند و ميگويد كه با پادشاه يك دو سخن دارم فرمان چيست « 7 » پادشاه بفراست خود دانست كه او را سخنى نباشد كه به كار آيد و بهانه ميجويد « 8 » يرليغ شد كه او را به حضرت نيارند كار او هم آنجا آخر كنند بايدو را از تبريز بيرون آورده بودند و بباغ نيكش « 9 » رسيده چهارشنبه
هامش
( 1 ) - 2v .( 2 ) - 2 - 1 :W . om .( 3 ) - ايلدر :W .، ايلداى :L .( 4 ) - هندوغور :L .( 5 ) - پيوستند :L .( 6 ) - رفته :L .( 7 ) - 8v .( 8 ) - 8 - 7 :L . om .( 9 ) - بباغچهء نيكش :L .