عليه وقف فرمايد و نيز نذر فرمود كه چون پيش ازين باز سلاطين مصر و شام اوقاف حرمين و سبيل الحاج را در وجه مصالح لشگر و ديوان صرف ميكنند و بفتوى تاويلى اين معانى جائز مىدارند و بحقيقت روا نيست و چون حقّ تعالى اين ملك را به من ارزانى داشت آن موقوفات و مسبلات را تمامت بمصارف خويش رسانند و قطعا در وجه لشگر و ديوان صرف نكنند و فرمود كه اين مملكت حالى در تحت « 1 »
S . fol . 306 v .
تصرّف ماست و چون مراجعت مىنماييم لشگرى تمام جهت محافظت خواهيم گذاشت نيت خيرى كه كرده بودم « 2 » بامضا بايد رسانيد و درين ابواب البرّ يرليغ وقفنامه اصدار « 3 » فرمود و درين ممالك نذر « 4 » فرموده بود كه « 5 » بيست تومان مال از اينجوهاى « 6 » ممالك بر سبيل « 7 » ادرار و وقف و صدقه و انعام در حقّ جمعى از امرا و وضيع و شريف توانگر و درويش و لشگرى كه هرسال در قوريلتاى جمع شوند بدهد و چون مراجعت فرمود آن نذر را بادا رسانيد و هر طائفه را قوم قوم « 8 » على قدر مراتبهم تشريف كمر مرصّع و ساده و جامهاى متنوّع ارزانى داشت و زر بيست تومان كه بر سبيل ادرارات و صدقات نذر فرموده بود « 9 » اين زمان در هر ولايتى مقرّر و معيّن سالبسال مجرى و ممضاست و بيرون ازين حكم فرمود كه از هر وجوه كه بخزانه آورند بهر ده دينار يك دينار و بهر ده تا جامه يك جامه و عشر ديگر اجناس على حدة جدا گردانند و بخواجهسرايى سپارند كه جهت اين مصلحت معيّن شده تا خازن آن وجوه باشد و همواره آن را بدرويشان و مستحقّان مىرساند « 10 » و غير مستحقّ را هيچ وجوه از آن ندهد « 11 » كه « 12 » از خزانهء اصل برسانند « 13 » و هرسال از آن جهت تمامت مزارهاى متبرّكه پرده و شمعدان و قناديل فرستند و همواره در سرّ با حقّ تعالى نيازى داشته باشد و محقّق داند كه حاجات او به آن درگاه بواسطهء خيرات و صدقات و نذور بلا كلام روا گردد و بانجاز رسد و اجر آن ضايع نماند و شبهت نيست كه در هيچ عصرى هيچ آفريده « 14 » چندين
هامش
( 1 ) - در تحت :L . om .( 2 ) - بوديم :L .( 3 ) -W . om .( 4 ) - 4usque ad( 5 ) - مبلغ :L . , P . , W . ins .( 6 ) - اينجوى :L . , P .( 7 ) - بسبيل :L . , P .( 8 ) - قومقوم :L . , P . , W . om .( 9 ) - كرده بود :L . , P . , W .( 10 ) - مىرسانند :L .( 11 ) - ندهند :L .( 12 ) -W . om .( 13 ) - 13 - 11 :P . om .( 14 ) - چندين سال :P . ins .