نيايد نتيجهء آن باشد كه از تدبير بازماند « 1 » و مدد حال خصم شود و اين معانى « 2 » ملازمان حضرت در خراسان بارها مشاهده كردهاند و شرح آن طولى دارد امّا آنچه درين ديار اتّفاق افتاد يكى قضيهء او و بايدوست كه اوّل چون برق « 3 » از خراسان بدوانيد و بريشان زد با لشگر اندك و مصابرت نمود و بعد از آن جهت مصلحت مقرّر گردانيدند « 4 » كه بخلوت با چند نوكر همديگر را ببينند بگاه ملاقات از راه بازى مشتى بغايت محكم بر پشت او زد چنان كه متألّم شد و واقف گشت كه به دو التفاتى ندارد و هراس در خاطر او نماند و بعد از آن تعبيه ساخت و با لشگرى اندك بهنگام فرصت بر سر وى آمد و ويرا بگرفت چنانچه « 5 » هيچ « 6 » ضررى و زحمتى بملك و لشگر نرسيد و امرائى كه در زمان پدر و عم او در آن وقت مهيّج فتنه بودند بدست « 7 » آورد و هرچند حاميان معتبر داشتند از سر قوّت دل و راى « 8 » صواب گرفت و بشفاعت هيچكدام التفات نانموده جمله را از ميان برداشت و ملك را ياساميشى فرمود ديگر در آن قضيهء كه سوكاى ياغى شد و ارسلان « 9 » با لشگرى « 10 » مرتّب بازگشت و بر سر او مىآمد و متواتر آن خبر مىشنيد و معلوم داشت كه چون او برسد واسطهء آنكه لشگرى حاضر نبود با او مقاومت نتوان نمود و قطعا منفعل نمىشد و هر روز بر قاعده و عادات خويش « 11 » مشغول مىشد و چون ارسلان نزديك رسيد لشگرى را كه حاضر بودند بر شيوهء شكار بفرستاد و خويشتن حركت نكرد « 12 » و هركس را نيز « 13 » از آن معنى وقوف نداد و برقرار بخنده و بازى و حكايات هرگونه مشغول مىبود و اطبّا و منجّمان را ميخواند و ميفرمود كه مسهلى را « 14 » تناول خواهم فرمود ادويه را ترتيب كنيد « 15 » و روز اختيار كنيد « 16 » و قطعا به حال آن ياغى ظاهرا « 17 » التفات نمىنمود « 18 » و ضمير مباركش بدان سبب نه چنان متوزّع
هامش
( 1 ) - بازمانند :L .( 2 ) - معنى :P .( 3 ) -P . om .( 4 ) - گردانيد :W .( 5 ) - چنانچه :P .( 6 ) -W . om .( 7 ) - در دست :W .( 8 ) - دل راه :W .( 9 ) - اوغول :L . add .( 10 ) - معدّ :L . , P . , W . ins .( 11 ) - ، بقاعده :L .- بر قاعده به عادت خويش :P .( 12 ) - كرد :P .( 13 ) -P . om .( 14 ) - مسهل را :P .، مسهلى :L . , W .( 15 ) - كنند :W .( 16 ) - فرمود :S . , P . , W . om . , L .( 17 ) - ظاهر :W .( 18 ) - نمىفرمود :W .