بت مىكردند . » « 1 »
و در علاقهمندى اهالى كرناتك به طلا آورده است : و در هيچ يك از كتب تاريخ هند به نظر مسوّد اين اوراق نيامده كه در فتوحات مملكت كرناتك ، كه ملك نايب را دست داده ، كسى حرف نقره مرقوم ساخته باشد . از اينجا معلوم مىشود كه در آن ولايت نقره چندان اعتبار نداشته و رايج نبوده و اكنون نيز در آن حدود مدار اكثر مردم بر طلاست و فقراى آن ديار عار دارند كه زراين نقره بپوشند چه جاى اغنيا . و بيشتر مردم وسط در طبق و كوزهء طلا طعام و آب مىخورند و نشاط و انبساط بر طبيعت ايشان غالب است و غم و اندوه كمتر پيرامون خاطر آن جماعت راه مىيابد و همه بر يك دين و كيش نيستند و اديان مختلفه دارند .
و در مورد تناسخى بودن مردم كوندواره به اين نكته اشاره مىكند كه : « كفّار كوندواره نيز مثل ساير كفّار هند تناسخىاند و اينكه از كشته شدن باكى نداشته مىگويند كه از مردن عدم لازم نمىآيد . فرداست كه باز در سلك موجودات جلوهگر خواهيم شد و احوال ما به از اين خواهد گشت . » « 2 »
فرشته از رواج مذهب شيعه در هند و خواندن خطبه به نام نامى ائمهء اثنى عشر و منع به كار بردن لفظ حقارتبار به صحابهء كرام حضرت خير الانام خبر مىدهد :
« روز جمعه ماه ذى الحجه سال مذكور ( - 908 ق ) در مسجد جامع قلعه ارگ بيجاپور خود حاضر شده و نقيب خان كه از سادات عظيم الشأن مدينه بود حسب الحكم بالاى منبر شده نخست در اذان چنان كه شعار آن مذهب است . كلمهء « اشهد انّ عليا ولى اللّه » افزوده و آنگاه خطبه به نام نامى ائمهء اثنى عشر ، سلام اللّه و عليهم الصلاة و السلام الى يوم القيامة ، خوانده نام باقى صحابه را از خطبه بيفكند و او نخستين كسى است كه در هندوستان خطبهء ائمّه اثنى عشر ، خوانده و مذهب شيعه را رواج داد . « 3 » امّا باوجوداين حال از غايت ضبط و هوشيارى جهّال شيعه را اندازه و ياراى آن نبود كه نسبت به صحابهء كرام حضرت خير الانام
هامش
( 1 ) . تاريخ فرشته ، 1 / 36 .
( 2 ) . همان ، 2 / 429 .
( 3 ) . همان ، 1 / 95 .