فضل و ادب و هنر و علاقهء شديد سلاطين تيمورى به تاريخ ، بسترى مناسب براى تأليف صدها اثر ارزنده ايجاد شد . از اينرو ، تا زمان تأليف تاريخ فرشته شاهد ظهور آثار بسيارى هستيم كه از آن جملهاند : واقعات بابرى « 1 » ( 936 ق / 1529 م ) ، تاريخ رشيدى ، تأليف ميرزا محمّد حيدر دوغلات كشميرى ( 953 ق / 1546 م ) ، تاريخ شيرشاهى ، اثر عباس خان سروانى ( 994 ق / 86 - 1585 م ) ، تاريخ همايونى ، تأليف ابراهيم بن جرير ( 985 / 1577 م ) ، تاريخ اكبرى ، تأليف محمّد عارف قندهارى ( 987 ق / 1579 ) ، همايوننامه ، تأليف گلبدن بيگم ( 995 ق / 87 - 1886 ) ، تاريخ الفى ، تأليف ملا احمد تتوى و ديگران ( 1000 ق / 1591 م ) ، مجامع الاخبار ، تأليف محمّد شريف وقوعى شيرازى ( 1000 ق / 1591 م ) ، طبقات اكبرى ، تأليف نظام الدّين احمد هروى ( 1002 ق / 1593 م ) ، منتخب التواريخ ، تأليف عبد القادر بداؤنى ( 1004 ق / 1595 م ) ، تاريخ حقى ، تأليف عبد الحق محدّث دهلوى ( 1005 ق / 1596 ) ، اكبرنامه ، تأليف ابو الفضل علّامى ( 1010 ق / 1601 م ) ، تاريخ اكبرشاهى ، تأليف شيخ الله داد فيضى سرهندى ( 1010 ق / 1601 م ) ، زبدة التواريخ ، اثر نور الحق دهلوى ( 1014 ق / 1605 م ) و دهها اثر . « 2 »
فرشته با پشتوانهء چنين ذخاير تاريخى و به تشويق ابراهيم عادلشاه دوم - كه با دادن يك نسخه از روضة الصّفا تقاضاى نوشتن تاريخ مفصّل هند ، خاصّه سلاطين دكن را از وى كرده بود ، در سال 998 ق / 1589 م ، نوشتن تاريخ حكومتهاى مسلمان هند را آغاز كرد . خود در اينباره مىنويسد :
« و در آن ايّام مؤلّف اين كتاب فصاحت انتساب را كه به قلّت بضاعت معترف است و به جز
هامش
( 1 ) . واقعات بابرى يا بابرنامه را ميرزا عبد الرحيم خانخانان در سال 988 ق / 1580 م به دستور اكبر شاه به فارسى ترجمه كرد . شيخ زين الدّين خوافى نيز بخشى از اين اثر را به فارسى برگردانده و باقىماندهء متن را ميرزا پاينده حسن غزنوى ، به دستور بهروز خان حاكم جوناگره ، در 994 ق / 1586 ترجمه نمود و پس از مرگ وى محمّد قلى حصارى كار وى را ادامه داد و به پايان رسانيد .
( 2 ) . در اين زمينه نك : تاريخنويسى فارسى در هند و پاكستان ، ص 45 - 198 .