اقارب صلحا كه به دار البقا پيوسته است ، جايى حاضر بودى و در عين تفجّع و اضطراب از سحاب ديده باران سرشك را ماطر ؛ فقير از سبب تفجّع سؤال كردم ، در جواب همين گفت :
أَزِفَتِ الْآزِفَةُ لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ كاشِفَةٌ
[ 53 / 57 ، 58 ] و اين آيت را در عين تفجّع و زارى على الاتّصال ( 211 - پ ) بر زبان جارى مىگردانيد . بعد از استيقاظ از خواب غفلت بيدار شدم و دانستم كه واقعهء موعوده « 1 » نزديك است كه « 2 » هجوم كند « 3 » و زمان افراح و امراح به ايّام هموم و غموم مبدّل گردد .
صبح آن روز بعد از اداى فريضه ، مفارقت آن جماعت را بر خود فريضه شمرده بلا توديع مودّت صحبت اصحاب [ را ] تشييع نموده به جانب تبريز معاودت كردم و ايّام صيام به تلاوت و حفظ كلام و انزوا و انقطاع تمام به فرجام آوردم . روشنى ديده اوقات را از كحل الجواهر « قرّة عينى فى الصّلاة » خواسته و دفتر اعمال را به ارقام صواب فرجام
إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ
[ 35 / 29 ] آراسته . با وجود آنكه با علماى كبار و فضلاى صاحب مقدار :
آناءِ اللَّيْلِ [ فَسَبِّحْ ]
« 4 »
وَ أَطْرافَ النَّهارِ
[ 20 / 130 ] الآيه - از مذاكرهء كشّاف و شرح مواقف و حاشيهء تجريد كم روزى خالى بودمى و به التزام درس مطالعهء اين كتب تعليق حواشى سديد و ابداى فوايد جديد جمع [ نمودمى ] « 5 » و در مدّت پنج ماه و پنج روز حفظ كتاب اللّه المجيد من أوّله إلى آخره ميسّر شد ، الحمد للّه على نعمه الّذى ما كنت له اهلا فزاد فى تمحّض لطفه لطفا و عين فضله فضلا .
و چون خوافى « 6 » اسرار مشحون به انكار آن طايفهء ستمكار بود ، به بركت بغض فى اللّه بدايع نعم جليله و روايع عوارف جزيله از خزانهء
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً
[ 2 / 269 ] روزى شد ، و الحمد للّه و الصّلوة على [ اشرف خلق اللّه ] محمّد و آله [ و اصحابه ] اجمعين .
هامش
( 1 ) : يعنى مرگ سلطان يعقوب .
( 2 ) .K: كوه .
( 3 ) .F: كه همچون كه نموده ، ظاهر گردد .
( 4 ) .PF: ندارد با توجّه به قرآن مجيد افزوده شد .
( 5 ) .PF: نمودى .
( 6 ) .P: خوابى .