ابيات « 1 »
چه كُميتانِ تازى اندامند * در جوانى و چابكى نامند
هر كُميتى چو آتشِ سوزان * زرّ زينش چو شعله افروزان
باد اگر همرهش « 2 » بتازاند * اوّلين تك چو خاك واماند
چون به دشت آورد تك تازى * آهو « 3 » اندر پَىاش سگِ تازى
دام آهوست گوييا دَم او * گورخر گور مىكَنَد سُم او
هر طرف كو به شَهقَه « 4 » رو تابست « 5 » * از لعابش چو كان سيماست
ايلچى به شكوه تمام در دار السّلطنه نزول نمود و روز ديگر به شرف مجلس همايون استسعاد يافت و تبرّكهاى لايق و تنسوقهاى موافق از جمله ظروف سيمين و قماشهاى ثمين به عزّ عرض رسانيد و كتابت قيصر روم مشتمل بر اظهار و داد و اخلاص در مجلس همايون معروض شد و تبرّكات شرف قبول يافت ، و ايلچى به خلعت فاخر و انعام وافر فايز گشته با جواب موافق و تبرّك لايق به صوب روم معاودت نمود .
و هم در اين رمضان كه زمان تلاوت و تبرّك قرآن و فرقان ارباب ايمان و صاحب منقبت : ( 162 - ر )
شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ
[ 2 / 185 ] است ، خاطر صاحب انتباه حضرت پادشاه از بخت روز افزون ، به سماع صداى :
وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
[ 24 / 31 ] فايز شد و زبان حالش به قول كريم :
مصراع :
وقت عذر آوردن است استغفر اللّه العظيم
گويا گشت و از سر اخلاص طريق مناص و خلاص جسته ، حسبة للّه وظايف انابت تقديم فرمود و التّوفيق من اللّه المعبود .
هامش
( 1 ) .P: شعر .
( 2 ) .F: همرش .
( 3 ) .PF: آهوى
( 4 ) .F: بشقه .
( 5 ) .P: دوتاست .