تاريخ فوت دو بزرگ حضرت مولانا پايندهء اخسيكتى و حضرت خواجه عبد الخالق بن مولانا خواجگى قدّس سرّهما
هر يك قطب فلك هدايت و بدر سپهر ولايت بودند كه به نور ارشاد عباد را از ظلمت ضلالت بيرون آورده به شاه راه اعتقاد مىرساندند و به روشنايى هدايت اهل سلوك را در بدايت به انتهاى نهايت مىگذرانيدند . امّا چون اجل موعود رسيد به مضمون كريمهء
« فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ » *
در شهور 1010 پناه به آيت
« إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ »
بردند . تاريخ وفات اين دو بزرگ نيز از رشحهء قلم بدايع رقم ياقوت شيم مولانا باقى درزى است كه در لباس تعميه اظهار نموده :
تاريخ
دو مرشد از جهان رفتند و بردند * قرار و صبر از دلها سراسر
به روى سينهها از بهر تاريخ * رقم كردند « آه دل مكرر »
پوشيده بر اولوالالباب نماند كه مراد از آه دل قلب آه است و صورت قلب آه يعنى عكس آه از روى علم هندسه اين است 1010 و اين شكل هزار و ده است هر گاه كه مكرر رقم كرده شود ، تاريخ مقصود حاصل مىگردد .
مزار سعادت فيض آثار حضرت مولانا پاينده در ولايت بخارا است كه الوقت مشهور است به فيضآباد و مرقد منوّر فيض آثار مقبول الخلايق حضرت خواجه عبد الخالق در ولايت سمرقند در قريهء دهبيد در جوار جدّ بزرگوار مدفون است .
تاريخ فوت حضرت مولانا خواجگى
حضرت قطب الاقطابى مولانا خواجگى امكنكى ولد امجد مولانا درويش محمد و ايشان مرتبهء كمال از حضرت صاحب حال خود مولانا محمد زاهد خليفه يافتند و مولانا محمد زاهد دست ارادت به دامن قطب الاقطابى زبدة الاوليا ، خلاصة الاتقيا ، قدوة الابرار ، اسوة الاخيار حضرت خواجه احرار قدّس سرّه زده از اصحاب كرام و خلفاى عظام ايشان گرديدند و حضرت مولانا خواجگى را بسى مريدان كاملاند كه هر يكى مملكت ولايت را وليعهد بودند و از اولاد امجاد خيريت مراسم خواجه ابو القاسماند كه مخزن الاسرار قلب را به نور لآلى هدايت اندوخته و خلوتخانهء دل به چراغ معرفة اللّه افروخته و از ايشان نيز