به دولت انگريز پناه برده بود ، آورده و با سمندر خان حاكم دره مقاتله [ 302 ] كرده او را شكست دادند .
محمد هاشم ميرزا و سلطان اسد ميرزا نيز « 1 » از نزد شاه محمود فرار و نزد شيردل خان و برادران او قرار جستند . پردل خان با جمعيّت فراوان در ركاب محمد هاشم ميرزا « 2 » روانهء بلوچستان شد كه ماليات آنجا و ولايت شكارپور را وصول نمايد . شجاع الملك ميرزا و محمد زمان خان و محمّد هاشم ميرزا و پردل خان در پيشاور و بلوچستان و دوست محمّد خان و برادران ديگر در ركاب شاهزاده ايّوب در كابل و شيردل خان با سلطان اسد در ساير محالات قندهار و غيره ، همگى لشكرها آراسته و با شاه محمود و كامران ميرزا به كينهخواهى برخاستهاند . همان ولايت هرات و چهار ديوار قندهار در تصرّف ايشان است و بس . برادران فتح خان را اراده اين است كه بعد از نوروز فيروز در ركاب نوّاب شاهزادگان به قندهار و هرات لشكر رانده ، دامان استغنا بر دولت محمودى افشانده باشند . محال قندهار با ايل و الوس و طوايف غلجايى و مهمند و يوسف زائى و نصف درّانى در تصرّف شيردل خان است . مير افضل خان اسحق زائى كه با شاه محمود سر خدمت داشته ، راهش را زدهاند و او را به جانب بلوچستان نزد پردل خان رهنما شدهاند .
بالجمله فتنهء عظيمى در آن مملكت برپاست و عاقبت آن را خداوند عالم داناست .
بعد از ابراز اين « 3 » مراتب ، معلوم شد كه حكم كور كردن فتح خان ناشى از الهامات خاطر همايون و كدام انديشه صدور اين حكم را اقتضا نموده است . چون از عريضهء كامران ميرزا صورت اضطرابى ازين رهگذر حاصل بود ، خالق داد خان فرستادهاش نيز اين معنى را اظهار مىنمود ، لهذا كمال « 4 » مرحمت دربارهء او مبذول افتاد و فرستادهء مزبور با نويدهاى حمايت و اعانت و انعام و احسانفزون « 5 » از غايت به صوب هرات روى نهاد .
خلاصه پس از آنكه موكب همايون « 6 » از ارض اقدس روانه دار الخلافه شد ، رضا قلى خان حاكم خبوشان بنابر وعده [ اى ] كه كرده بود ، به خدمت نوّاب شجاع السّلطنه شتافت و چند روزى در ارض اقدس از شرفيابى حضور مقدّس اعتبارى تمام يافت . چون نوّاب و الا ، ارادهء شرفيابى حضور حضرت صاحبقرانى داشت ، لهذا
هامش
( 1 ) . ملى : « را »
( 2 ) . مجلس : - « ميرزا »
( 3 ) . ملى : « ابرازين »
( 4 ) . ملى : « اجمال »
( 5 ) . ملى : « فراوان »
( 6 ) . مجلس : + « اعلى »