رفته رشته اطاعت ايمپراطور « 1 » را به گردن گرفته بود ، با كلبعلى خان نخجوانى او را محرك شدند و چون شيطانى كه به قالب انسانى رود ، راهش را زدند . شاهنشاه صاحبقران را بعد از اطلاع بر اين داستان عرق حميّت اسلام به حركت آمد و چنين مركوز ضمير انور شد كه : محمد خان را به نصايح التفاتآميز ملوكانه از فكر سازش با روسيه باز دارند و چون قلعه ايروان در حقيقت كليد باب مملكت ايران است ، آنجا را به دست آورده همت بر نظم برج و باره گمارند .
نخست حسب الامر الاعلى ، جناب ميرزا محمد شفيع وزير اعظم مراسله [ اى ] غضبآميز به ايشپخدر سردار روسيه مرقوم و به دلايل موجه بعضى مباحثات عاقلانه و برخى موآخذات ملوكانه در آن معلوم آورد و مصحوب معتمدى از خود نزد او روان كرد و پس از آن به جهت انجام كار ايروان و استمالت محمد خان نادان ، نوّاب نايب السلطنه عباس ميرزا با سپاهى بىكران ، مأمور مملكت آذربايجان [ شد ] و جناب ميرزا محمد شفيع معزى اليه كه از جملهء عقلاى روزگار و حكيم عقل ذو فنون را در دبستان معرفت آموزگار بود ، در آن سفر مشير و مشاور و صاحب اختيار كار شاهزاده گردون وقار گرديد .
از امراى نامدار قاجار ، سليمان خان نظام الدوله و مهدى قلى خان و على خان قوانلو و رضا قلى خان و مهدى قلى خان دولو و پير قلى خان شامبياتى و نجف خان سپانلو و الله ويردى خان خزينه دارلو ، به التزام ركاب نوّاب شاهزاده نامزد [ شدند ] و خارج دار الخلافه طهران محل نزول موكب شاهزاده خورشيد مسند شد .
صاحبقران آگاه به جهت تماشاى سپاه و نظم قبّه و خرگاه و التفات با شاهزاده فلك دستگاه ، آن معسكر نصرت اثر را به وجود همايون مشرّف و قامت قابليّت نوّاب شاهزاده را به يك ثوب زره پولادى ، كه دستبهدست از جوجى خان بن چنگيز مانده بود ، قرين انواع عز و شرف فرمود و شاهزادهء بهرام انتقام ، با سپاهى خونآشام در روز دوشنبه بيست و هفتم شهر ذى حجة الحرام سنه يكهزار و دويست و هجده از خارج دار الخلافه طهران به صوب مملكت آذربايجان نهضت « 2 » نمود . از امراء آذربايجان و غيره الكسندر « 3 » ميرزاى والىزاده تفليس و احمد خان مقدم بيگلر بيگى مراغه و تبريز و
هامش
( 1 ) . مجلس : « امپراطور »
( 2 ) . ملى : « رخصت »
( 3 ) . ملى : « الكسند »