خوشگذران و در عين حال شجاع و اهل شعر و ادب بود .
5 - همايون شاه پسر بابر ، كه در هندسه و رياضيات ، همچنين در شعر و ادب دست داشت در اوايل سلطنت دچار عصيان برادران شد . در سال 946 به سختى از شير خان بهادر شاه شكست خورد و فرار كرد و پس از تحمل صدمات بسيار به ايران آمد و از شاه طهماسب اول كمك خواست . شاه صفوى نيروى قزلباش را به كمك او فرستاد و وى توانست بدين وسيله بر سلطنت موروث خود دست يابد . اين پادشاه در سال 963 از بام افتاد و درگذشت و ماده تاريخ وفات او اين شد : « همايون پادشاه از بام افتاد » .
6 - امير نظام الدين عليشير نوايى ، اين شخص معروفتر از آن است كه به شرح آيد ، اجمالا گوييم وى همدرس سلطان حسين بايقرا بود ، در زمان سلطان ابو سعيد مورد توجه واقع نشد ، ولى در سال 873 ، سلطان حسين بايقرا او را از سمرقند خواست و منصب مهردارى خود را به او داد . از اين سال تا سال 906 سال مرگ او ، شخص اول دربار سلطان حسين بايقرا بود . وى تا حدى واضع ادبيات تركى جغتايى است . ديوان اشعار تركى و فارسى او هر دو مشهور است و آثار ادبى زيادى از خود بر جاى گذاشته است . مهمترين تأليفات او خمسة المتحيرين و مجالس النفائس است ، شرح مفصل اسامى كتب او در تحفهء سامى آمده است « 1 » .
7 - امير غياث الدين محمد ، چنان كه گفته شد اين شخص مشوق خواندمير است در نوشتن كتاب حبيب السير ؛ منتها عمرش وفا نكرد تا كتابى را كه خواندمير به تشويق او شروع كرده بود ببيند . چون شرح حال اين شخص در كتاب حاضر آمده است بيش از اين در اينجا تفصيل نمىدهد .
8 - كريم الدين حبيب اللّه ساوجى ، وقتى كه امير غياث الدين محمد به دست امير خان موصلو كه به نيابت از طرف طهماسب پسر شاه اسماعيل بر خراسان حكومت مىكرد كشته شد ، شاه اسماعيل امير خان و طهماسب ميرزا را احضار كرد و به جاى آن سام ميرزا و للهء او دورمش خان را به حكومت خراسان فرستاد .
كريم الدين حبيب اللّه كه وزير اين شخص اخير است در سال 928 در روز دوشنبه
هامش
( 1 ) . تحفهء سامى ، چاپ تهران ، ص 180 .