خليفه سلطان :
سيد علاء الدين حسين بن ميرزا رفيع الدين محمّد بن امير شجاع الدين محمود حسينى ، معروف به خليفه سلطان ، كه نسب وى از جانب پدر به ميربزرگ از اكابر سادات مازندران مىرسد .
او در سال 1016 ه ق به رتبهء دامادى شاه عباس اول مباهى گشت و دختر وى خانم آغابيگم را در حبالهء نكاح خويش درآورد . او در سال 1033 ه ق از طرف شاه عباس اول به منصب وزارت خاصّه رسيد و در 5 سالهء آخر عمر شاه عباس اول به منصب اعتماد الدولگى نيز دست يافت . پس از فوت شاه ، در زمان شاه صفى نيز متعهد امر وزارت بود و بعد از دو سال معزول گرديد . در سال 1042 به سعايت بعضى امراى خاصّه ، شاه صفى چهار فرزند وى را با عدهاى ديگر شاهزادگان و امرا كور و بعدها به قتل رسانيد . در زمان شاه عباس دوّم پس از قتل ميرزا تقى اعتماد الدوله در روز يك شنبه 23 شعبان 1054 به امر وزارت منصوب گرديد .
وى سرانجام در سال 1064 در اشرف مازندران دار فانى را وداع گفت ؛ جنازهء وى را از اشرف به نجف برده و در آنجا به خاك سپردند . از آثار او مىتوان به : 1 - آداب الحج . 2 - توضيح الاخلاق كه تلخيص اخلاص ناصرى خواجه نصير طوسى است . 3 - حاشيهء تفسير بيضاوى . 4 - حاشيهء شرح لمعه شهيد و . . . ، اشاره نمود . « 1 »
عليمردان خان :
پس از مرگ گنجعلى خان ( 1034 ه ق ) پسرش على مردان خان جنازهء وى را از قندهار به مشهد برد و به خاك سپرد . شاه عباس ، به پاس وفادارى و خدمتگزارى گنجعلى خان ، حكومت قندهار را به پسرش على مردان خان داد و چون گنجعلى خان ملقب به « بابا » بود ، شاه عباس ، پسرش را « باباى ثانى » لقب داد .
على مردان خان ، در حكومت قندهار ، از حلال و حرام ثروتى فراوان اندوخته بود .
هامش
( 1 ) . اعتماد السلطنه - تاريخ منتظم ناصرى - به تصحيح دكتر محمّد اسماعيل رضوانى - ج 2 صص 902 ، 919 ، 928 ؛ اسكندر بيگ منشى ، عالم آراى عباسى ج 3 ص 797 ؛ خوانسارى - روضات الجنات ج 3 ص 157 - 152 ؛ محمّد طاهر نصرآبادى - تذكرهء نصرآبادى ص 15 .