برود ، بىاينكه خسته شود و آن را ميزان قرار دادند . بعد او گويد « چنان كه ميگويند درنا نميتواند بسرعت چاپارها حركت كند . اگر هم اين گفته اغراق باشد ، مسلّم است كه كسى نميتواند بسرعت چاپارها مسافرت كند » .
معلوم است ، كه تلگراف در عهد قديم نبود ، ولى وقتى كه ميخواستند خبرى زود به مقصد برسد ، آتشهائى روى بلندىها روشن ميكردند . چنان كه هرودوت گويد : چون مردونيوس آتن را گرفت ، با آتش از راه جزاير سيكلاد خشيارشا را ، كه در سارد بود ، آگاه ساخت .
سكوكات هخامنشى
تا قرن هفتم ق . م تجارت در آسياى غربى با مبادله جنس بجنس به عمل مىآمد و معاوضهء مال التجاره به پول خيلى كم و مشكل بود ، زيرا فلزّ را به شكل حلقه يا لوحه و يا قرص درآورده رواج ميدادند و ، چون وزن آنها مختلف بود و اين اشياء نه علامتى داشت و نه قيمتى معيّن ، بنابراين ، همين كه اين اشياء از محلّى ، كه آن را ساخته بودند ، خارج ميشد ، حكم جنس را مىيافت و ميبايست هر دفعه آنها را كشيده قيمت را معيّن كنند .
وقتى كه تجارت رونق يافت ، معايب تجارت جنس بجنس را دريافتند و در دولت ليدى ، كه در سر راه تجارت اروپا با آسيا واقع بود ، احتياج مبرم بداشتن پول يا سكّه احساس شد . اين بود ، كه اوّلين سكّه در قرن هفتم در ليديّه زده شد و بعد مسكوكات اين دولت بداخلهء آسياى صغير و قبرس و حتّى تا بعض نقاط ساحلى عربستان منتشر گشت ، و لكن دولتهاى قديم مانند بابل ، مصر و فينيقيّه ترتيب سابق خودشان را حفظ كردند . در فينيقيّه ، اگرچه زودتر از بابل و مصر سكّه زدند ، ولى در بابل و مصر بعد از اسكندر شروع بزدن سكّه كردند و تا آن زمان سكّههاى آسياى صغير و ممالك ديگر در آنجاها از دست بدست ميگشت .
بعضى تصوّر كردهاند ، كه در ايران نخستين سكّه از زمان داريوش اوّل است و گويند اين شاه ، پس از اينكه ترتيبى بمالياتها داد ، مقتضى بود ترتيبى هم براى پرداخت مالياتها بدهد و نيز پرداخت حقوق ساخلوهاى ايالات ، ماهيانه سپاهيان اجير و بسط تجارت در ممالك وسيعه ايران اقتضا ميكرد ، كه پولى ثابت وسيلهء