بودند ، آنقدر پافشردند ، تا كشته شدند . بعد از كشتهشدن آنها پارسيها باز مقاومت كردند ، ولى ديرى نگذشت ، كه لاسدمونيها با يونانيهاى ديگر ، كه همراه آنها بودند ، در رسيدند و پارسيها را از دم شمشير گذرانيدند . هرودوت گويد : « در اين محل از يونانيها نيز عدهء كثيرى كشته شد و از جمله عدهاى از سىسىينيان با رئيسشان پريلاس « 1 » تلف شدند . از اهالى سامس ، آنهائى كه در قشون پارس خلع سلاح شده بودند ، چون از ابتداى جنگ ديدند ، كه غلبه با يونانيها خواهد بود ، همه نوع همراهى با يونانيها كردند . باقى ينيانها هم مانند اهالى سامس شوريده بپارسىها تاختند . پارسىها اهالى مىلت را بحفظ راهى ، كه بقلهء ميكال ميرفت ، مأمور كرده بودند ، تا ضمنا آنها را از محل جنگ دور نگهدارند ، ولى آنها ، بجاى اينكه فراريها را بمأمنى هدايت كنند ، به طرف يونانىها برده بكشتن ميدادند . بعد جسارت را به جائى رسانيدند ، كه خودشان اقدام بكشتن فرارىها كردند . چنين بود شورش دوّم ينيانها بر پارسىها » ( شورش اوّل ، چنان كه بالاتر ذكر شده ، در زمان داريوش اوّل روى داد و خاموش شد . م . ) .
از ميان يونانيها در اين جنگ آتنىها از حيث رشادت معروف شدند . يونانيها پس از غلبه غنائم را در ساحل دريا جمع كردند و در ميان غنائم نقرهء زياد يافتند .
بعد كشتيها و سنگرهاى ايرانى را بسوختند و بادبانهاى سفاين خود را كشيده به طرف سامس روانه گشتند . در آنجا مجلس مشورتى آراسته اين مسئله را مورد شور قرار دادند ، كه آيا بهتر نيست تمام ولايت ينيان را بپارسىها واگذارند ، ولى اهالى آن را كوچ داده بمملكت ديگر برند و بعد اين مطلب طرح شد ، كه در كدام قسمت يونان ميتوان آنها را جا داد . جهت شور مزبور از اينجا بود ، كه يونانيها حس ميكردند ، هميشه نخواهند توانست ولايت ينيان را از پارسىها حفظ كنند ، و اگر حمايت نكنند ، ينيان ، از اينكه به طرف يونانيها رفتهاند ، پشيمان خواهند شد . متنفذين پلوپونس به اين عقيده بودند ، كه بايد مللي را ، كه طرفدار پارس بودند ، از يونان بيرون كرد و بجاى آنها ينيان آسياى صغير را نشانيد . آتنىها
هامش
( 1 ) -Perilas .