زيرا پادشاه آسور ، همينكه از همراهى من با تو آگاه شده ، ميخواهد براى تنبيه من بولايتم قشون بكشد . كوروش پرسيد : « تا ولايت تو چقدر راه است ؟ » او جواب داد : « سه روز راه » - « من كى مىتوانم در آنجا باشم ؟ » - « چون قشون تو زياد است ، بعد از هفت روز » - « بسيار خوب ، برو من هم از عقب تو مىآيم » بعد كوروش سران سپاه و متحدين را خواسته به آنها گفت ، كه موقع گاداتاس چنين است و ، چون او بواسطهء همراهى با ما مورد حملهء پادشاه آسور شده ، بر ما فرض است ، كه به او كمك كنيم و اگر او را تنها گذاريم ، علاوه بر اينكه براى ما وهن است ، در آتيه كسى طرفدار ما نخواهد شد . همه گفتند ، بايد چنان كنيم ، كه تو گوئى و كوروش ترتيب حركت را داد ، توضيح آنكه تكليف قسمتهاى قشون را معين كرد و در باب آذوقه و انتظامات لشكرى در موقع حركت و ساير مسائل دستور كافى برؤساء و صاحب منصبان داد . چيزى كه در اينموقع باعث حيرت رؤساء گرديد ، اين بود ، كه كوروش اسامى تمام رؤساء قسمتهاى قشونى و صاحب منصبان را ميدانست ، آنها را باسم صدا مىكرد و دستور ميداد . جهت آن را كوروش چنين ميگفت : « غريب است ، كه صنعتگر اسامى آلات صنعت خود و طبيب اسامى تمام اسباب طبابت را بداند ، ولى سردارى اسامى اشخاصى را ، كه وسايل كار او هستند ، نداند و ديگر ، وقتى كه سردارى زيردست خود را باسم صدا كرده حكمى ميدهد ، مأمور ، چون مىبيند ، كه سردار او را مىشناسد ، با شوقى بيشتر اجراى امر مىكند و الا آن سردار مضحك شبيه است بآقائى ، كه بخدمهء خود ميگويد « بروند آب بيارند » - « هيزم بشكنند » . بر اثر چنين امر همه به يكديگر نگاه مىكنند ، بىاينكه كسى از جا بجنبد ، بعد هم نه كسى شرمسار است و نه مىترسد ، زيرا در اين خطا همه شريكند » .
پس از آن قشون كوروش حركت كرد و يكدسته در جلو قشون كوروش براى تفتيش و تحقيق روانه شد . رئيس آن مأمور بود آنچه مىبيند و ميفهمد ، فورا به كرىسانتاس اطلاع دهد . كوروش جاى معينى در اين لشكر نداشت ، زيرا او همواره از جائى به جائى ميرفت و به همه چيز سركشى ميكرد .
نجات گاداتاس
( كتاب 5 ، فصل 2 ) يكى از صاحبمنصبان مهمّ گاداتاس چون ديد ، كه پادشاه آسور نسبت بآقاى او خشمناك است ، با