دولت روسيّه اتفاقا در اين ايام گرفتار جنگ با عثمانى و انقلابات بالكان و قضيهء استقلال يونان و لشكركشى ابراهيم پاشا پسر محمد على پاشا بود به اين كشور و در قفقازيه سپاهى وجود نداشت ،
به همين علّت و به علت شهادت منشى سفارت روس در طهران كه در واقعهء شورش مردم بتفليس گريخته بود و بخطاكارى گرى بايدف اقرار آورد پاسكيويچ صلاح خود را در مسالمت ديد امّا از ترس آنكه مبادا ايران در چنين موقع مشكلى بتشويق انگليس و عثمانى بقفقازيه حمله ببرد از ضعف نفس عبّاس ميرزا استفاده نمود و او را تهديد كرد كه اگر به خيال چنين حركتى بيفتد ولايات خوى و تبريز را مسخر خواهد كرد و ديگر بايران مسترد نخواهد ساخت و صلاح عباس ميرزا را چنين تشخيص داد كه فورا از امپراطور روسيّه عذرخواهى كند و پسر خود را به اين قصد بپاى - تخت روس بفرستد .
خسرو ميرزا و همراهيان او بدستور عباس ميرزا بپطرزبورگ رفتند و با اينكه براى ايشان بيم خطر جانى ميرفت از عهدهء مأموريت خود به خوبى برآمدند . سفير انگليس هم ببيگناهى دولت ايران شهادت داد و امپراطور روسيه از شدّت نگرانى كه از بابت قضاياى بالكان داشت مقدم خسرو ميرزا را باحترام تمام پذيرفت حتى از دو كرور تومانى كه هنوز دولت ايران از بابت قسط اخير غرامات بروسيه بدهكار بود يك كرور آن را بخسرو ميرزا بخشيد فقط تقاضا كرد كه فتحعليشاه ميرزا مسيح مجتهد را از طهران تبعيد كند ، خسرو ميرزا پس از سه ماه توقف در پاىتخت روسيه بطهران برگشت و شاه با وجود مخالفت مردم طهران ميرزا مسيح را بعتبات فرستاد و غائله به اين شكل خوابيد .
مأموريت نايب السلطنه بخراسان و يزد و كرمان
پس از آنكه فتحعليشاه از جانب روسيه اطمينان خاطر يافت وليعهد و خسرو ميرزا را به خدمت خواست و پس از دلجوئى از ايشان وليعهد را براى دفع سركشان مأمور خمسه نمود و خود عازم فارس شد تا پسر ديگر خويش حسينعلى