دمشق در اين تاريخ مركز اردوى الملك النّاصر بود و اين سلطان با سپاهى گران بالتماس مردم شام از مصر بدمشق آمده بود . امّا او كه مرد ميدان امير تيمور نبود پس از مختصر جنگى از شام به سمت مصر گريخت و مردم دمشق از ترس قتل و غارت عام تسليم امير گوركانى شدند و تيمور بايشان امان داد امّا كمى بعد ببهانههائى غير موجّه بغارت شهر دمشق كه مركز نفايس و بازار ثروت و كالاهاى گران قيمت بود امر داد و فتنهء بزرگى در آنجا برپا شد و در نتيجهء آن به آن شهر زيبا و مردم آن صدمات بسيار رسيد .
بعد از فتح شام امير تيمور به سمت عراق برگشت تا ريشهء فساد سلطان احمد جلاير را كه هيچگاه درست مغلوب نشده و پيوسته با رعاياى خود بظلم و ستم معامله مينمود قلع كند و بغداد پاىتخت او را گرفته بممالك خود ضميمه سازد .
در ايّام گرفتاريهاى تيمور در هندوستان و لشكركشيهاى بگرجستان و سيواس و شام سلطان احمد جلاير به يارى قرايوسف تركمان موفّق شد كه بار ديگر بر الجزيره و بغداد دست يابد امّا چون بسيار ستمپيشه بود رعاياى او او را از بغداد راندند و سلطان احمد بموصل رفت و در آنجا با قرايوسف تحت حمايت بايزيد خان سلطان عثمانى ميزيست .
تيمور با وجود مقاومت شديد والى بغداد آن شهر را در 27 ذى القعدهء 803 بحمله گرفت و بانتقام خون چند تن از سرداران او كه در طىّ محاصره بقتل رسيده بودند امر بقتلعام آنجا داد و 000 ، 20 سپاهيان همراه خود را مأمور كرد كه هريك سر يك تن بغدادى را جدا كرده به او تحويل دهند و ايشان نيز چنين نمودند و در اين واقعه بسيارى از ابنيه و مدارس و مساجد بغداد ويران گرديد .
چون تيمور از فتح بغداد و ساير بلاد عراق فارغ شد براى گذراندن زمستان بقراباغ آمد و در آنجا اسباب كار خود را براى حمله بممالك روم و جنگ با بايزيد خان مهيّا ساخت .
تاريخ ايران از آغاز تا انقراض سلسله قاجاريه ( فارسى ) — صفحة 636
مساهمون: عباس إقبال آشتياني
ص٦٣٦