وان را هم پس از 27 روز محاصره گشود و باذربايجان مراجعت نمود .
در ابتداى يورش سه ساله امير تيمور بموجب وصيّت شاه شجاع در سپردن اولاد خود به او مراسلهاى بسلطان زين العابدين پسر و جانشين شاه شجاع نوشت و او را به خدمت خواست . سلطان زين العابدين اعتنائى به اين دعوت نكرد و بفرستادهء تيمور هم اجازهء برگشت نداد . امير تيمور از اين حركت در غضب رفت و به قصد تنبيه سلطان زين العابدين از راه همدان و گلپايگان خود را باصفهان رساند . علماى اصفهان از تيمور امان خواستند و تعهد كردند كه مالى به اين عنوان تسليم تيمور كنند . تيمور پذيرفت و جمعى از امراى خود را براى گرفتن آن مال بداخلهء شهر فرستاد . اين جماعت در تحصيل مال بمردم اصفهان تعدّى بسيار كردند و از تعرّض بعرض و ناموس اهالى نيز خوددارى ننمودند . مردم بشورش سربرداشتند و محصّلان و گماشتگان تيمورى را ببدترين احوال كشتند و غوغاى عظيمى در اصفهان برپا شد . تيمور مقارن غروب آفتاب باصفهان حمله برد و تا فرداى آن روز باعامّه مىجنگيد و چون به شهر وارد شد حكم قتلعام آنجا را صادر نمود و امر كرد كه 000 ، 70 سر از كشتگان جمع آورده به او تحويل دهند ، مأمورين نيز چنين كردند و بامر آن مرد خونخوار از آنها در شهر كلّه منارهها ساختند چنان كه در نصف حصار شهر اصفهان بيست و هشت مناره از 1500 سر و در نصف ديگر اندكى كمتر از همين مقدار مناره برپا شد .
بعد از واقعهء جانسوز اصفهان امير خونخوار گوركانى عازم شيراز شد و زين العابدين مظفّرى بشرحيكه در احوال او گذشت از ترس گريخته بشوشتر بپناه شاه منصور رفت و در آنجا بدست او محبوس و مقيّد گرديد . امير تيمور بىزحمت در اواخر سال 789 بشيراز وارد شد و چون در اين اوان خبر عصيان توقتمش خان به او رسيد ممالك مظفّرى را بين شاه يحيى و عماد الدّين احمد ابو اسحق نبيرهء شاه شجاع قسمت كرده بعجله بسمرقند تاخت .
كشمكش بين تيمور و توقتمش ( 790 - 793 )
در ايّام يورش سه ساله قمر الدّين دو غلات جهت كشيدن انتقام شكستهاى سابق پيش توقتمش خان رفت و به او قبولاند كه با هم از