معروف قرن هفتم و اوايل قرن هشتم هجريست . عنوان « حكيم » كه براى او ذكر كردهايم هم از زمان زندگانى او براى وى به كار مىرفت و شاعر در دو بيت ذيل بدين مطلب اشاره مىكند :
ز نادانى نزارى را گروهى * چنان دانند كو مرد حكيم است
ولى من خويشتن را نيك دانم * ز حكمتها دلم اندك عليم است
نام وى در مجمل فصيح خوافى كه قديمترين مأخذ دربارهء اوست « سعد الدين » است و او خود نيز درينباره اشارات صريح دارد :
جامِجمِ سعدِ دين نزارى اينست * با همنفسى كه دَم برآرى اينست