يك نرگس تر چو چشم تو ديده نشد * يك سرو چو قدّ تو پسنديده نشد
شوريده شدست زلف تو بر رويت * و آن كيست كه بر روى تو شوريده نشد
*
سوگند بدان كه شب برو روز آرد * گرد سمن از بنفشه خط بنگارد
كز آتش دل گر طرفى برگويم * خون از دل سنگ همچو آتش بارد
*
عيبست كه من بى مى نابم زنده * چون ماهى تشنه دور از آبم زنده
در دور قدح چه عذر يارم گفتن * از خجلت آنكه بىشرابم زنده
*
امشب ز رخ تو لالهزارى دارم * در چشمِ غم از خطّ تو خارى دارم
انصافِ كنار و بوسه دادم ليكن * بنشين كه هنوز با تو كارى دارم
*
از گردش اين گنبد گردان كُهُن * دارم سخنان و نيست ياراى سَخُن
بىجرم بهرزه كرد خواهد ما را * چون حادثههاى خويشتن بىسر و بُن
*
محنت بحريم طرب ما نرسد * ادبار فلك بكوكب ما نرسد
ما مردهء بادهايم و زنده نشويم * تا جان پياله بر لب ما نرسد
*
من لاشهء عقل در خلاب افگندم * جانرا چو طرب در مى ناب افگندم
از تير ملامتم چه باكست چو من * خود را چو سپر بر سر آب افگندم
*
ما گام ز اندازه فزون ننهاديم * دل بر فلك ريمن دون ننهاديم
سرحدّ جنون مسكن ما گشت و هنوز * پاى از حد خويشتن برون ننهاديم