چندين غم مال و حسرت دنيا چيست * هرگز ديدى كسى كه جاويد بزيست
اين يك نفسى كه در تنت عاريتى است * با عاريتى عاريتى بايد زيست
*
بيچاره كسى كه صبح و شامش عشق است * بىكام بود هر آنكه كامش عشق است
از جام جهانِ بىوفا قسمت ما * زهريست كه مىچشيم نامش عشق است
*
اى واى بر آن دل كه درو سوزى نيست * سودا زدهء مهر دلافروزى نيست
روزى كه تو بىعشق بسر خواهى برد * ضايعتر از آن روز ترا روزى نيست
*
آن خال بر آن رخت عجيب افتادست * كافور ترا مشك نصيب افتادست
در مملكت رُخت كه رومى دگرست * زنگى بچهيى مگر غريب افتادست
*
در خواب مرا دوش خردمندى گفت * كز خواب گل نشاط و شادى نشكفت
چيزى چه كنى كه با اجل باشد جفت * مىخور كه بسى به زير گِل خواهى خفت
*
چوگان تو از مشك سياه افتادست * ز آن گوى تو در دامن ماه افتادست
اين نيست عجب كه گوى در چاه افتد * اين طرفه كه در گوى تو چاه افتادست
*
چشم خوش تو رونق بادام شكست * زلف سيهت طرّهء هر شام شكست
از شرم لب لعل تو از مينايى * در پاى تو افتاد مى و جام شكست
*
چون رفت قلم جهد نمىدارد سود * بيهوده بغم دُژَم چرا بايد بود
عمرى ز پى مراد جانم فرسود * جز رفتهء تقدير دگر هيچ نبود