اى خداوندان كه هست از روشنىّ رايتان * آسمان را صد هزاران چشم بينا ساخته
وَى جهانداران كه گويى جز براى قدرتان * نيست اين نه پايه بام قصر مينا ساخته
در جهان داريد از تأثير عدل و مَكرُمَت * يادگارى بهر نام نيك هرجا ساخته
اين بماند از بزرگان در جهان نه جاه و مال * تا كه گردد اسم ايشان خيرِ اسما ساخته
هرچه اسباب سعادات دو عالم اندروست * هم در ايّام شما زينگونه بادا ساخته
بر شما هر دو مبارك باد و ميمون اين بنا * اى سرير قَدرتان بر ترك جوزا ساخته
آمده تاريخ او در عقد از روى حساب * سال هجرت خى و سين و واو پيدا ساخته
هر دو را در ملك بادا دولت بىمنتها * نامتان در دفتر اقبال مبدا ساخته
نامهيى هر روز بر نام شما لفظ عماد * فرّخ و جانبخش چون نطق مسيحا ساخته
* *
چه چيزست ابر دريا موج و بحر آسمان گوهر * نه بحر و آسمان ليكن چو بحر و آسمان اخضر
زند چون بحر موج و گوهر اندر موج او پيدا * بسان آسمان در وى پديد آيد همى اختر
ز سنگ آرند بيرونش به آتش همچو آب آرى * خود از ديدار و از كردار هم آبست و هم آذر
عمود و قائمه سطح و زوايا وآنگهى روشن * چو خطّى مستقيم و نقطههاى او همه گوهر
دو رُويه است و ازو گشتست كار ملك يك رُويه * دَمَش هرجا كه درگيرد ربايد از ملوك افسر
دراز او را زبان بر خصم و برهانش همه قاطع * شهان ز آن بركشند او را كه بگشايد همه كشور
ازو آراسته گيتى چو باغ از سبزه و الحق * به شكل سبزهء باغست و لَون برگ بيدِ تر
يكى هندى تبارست او كه از زنگش خلل نايد * ز بام او بتابد بر فراز كوهساران خَور
هزار و چارصد عقدست حرف اوّل و آخر * چو خُمس ثمن اوّل حرف حرف اوسطش بشمر
يكى يار دگر دارد كه باشد ناطقِ خامُش * همه گفتارش از رفتار و رفتارش بود بر سر
بسر در عرصهء كافورگون خوش مىكند جولان * بسان لعبتى زرّين كه مشكينش بود معجر
از آن شكل مربع بر مثلث چون سوار آيد * بماند صورت مانى نگارد لعبت آزر
چو ماهى خورده اندر آبدانِ عنبرين غوطه * پس آنگه بر بساط سيمگون ريزد ز دَم عنبر