1 - ركن دعويدار « 1 »
ملك الشّعرا مولانا قاضى امام ركن الدين محمّد بن سعد بن هبة اللّه دعويدار قمى متخلّص به « دعوى » از افاضل شاعران ذو اللّسانين در اواخر قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجرى و از معاصران اثير الدّين اومانى و كمال الدّين اسمعيل اصفهانيست .
وى بسبب دانش وافر و خطّ خوش و مهارت در فتوى « 2 » و اشتغال به قضا در ميان اقران شهرت داشت و چنان كه در مقدمهء ديوانش ثبت شده « فضلى وافر حاصل كرده و خطّى بغايت خوب نوشته و بر نظم و نثر عربى و فارسى قدرتى تمام داشته . . . و با منصب قضا
هامش
( 1 ) - دربارهء او رجوع شود به :
* تذكرهء آتشكدهء آذر بتصحيح و تحشيهء آقاى دكتر سادات ناصرى ص 1250 - 1252
* مجمع الفصحاء هدايت ج 1 ص 236
* مخزن الغرائب نسخهء عكسى نگارنده از روى نسخهء بودليان
* مرقوم پنجم كتاب سلم السموات ص 43 و 256
* فهرست كتب خطى كتابخانهء آستان قدس رضوى ، جلد هفتم ( 2 ) تأليف آقاى احمد گلچين معانى ص 813
* تاريخ نظم و نثر در ايران ، مرحوم سعيد نفيسى ، ص 172
* مونس الاحرار فى دقايق الاشعار ، باهتمام مير صالح طبيبى صفحهء : لت ، 301 ، 307
* تذكرهء خلاصة الاشعار تقى الدين كاشانى نسخهء خطى
* تذكرهء عرفات العاشقين نسخهء خطى
* فهرست نسخ فارسى كتابخانهء ملى پاريس ، بلوشه ، ج 3 ص 485
* ديوان كمال الدين اسمعيل ( مقدمه و متن آن ) بتصحيح آقاى دكتر حسين بحر العلومى ، تهران 1348 شمسى .
( 2 ) - درينباره گويد در قصيدهيى كه بكمال الدين اسمعيل فرستاده بود :گرچه امروز در اسلام كسى نيست چو من * كه گشايد گره تنگ زپاى اشكال . . .