شمول فرمود . شاه ولى خان وزير نيز به شش فرسخى شاه جهانآباد رسيده ، مراسلهء متضمن خيرانديشى طرفين و اصلاح ذات البين و رفع شور و شين و طلب غازى الدين خان به ملاقات نوشته ، به صحابت ايلچى زباندان سخنفهمى - كه به طلاقت لسان و بسيارى خرد خردهدان موصوف بود - به شاه جهانآباد فرستاد و از ورود خود به مومى اليه اطلاع داد . چون غازى الدين خان قشون خود را بىدل و جگر باخته و مسلوب الطاقه و از هر طرف كوچهء نجات و سلامت را بسته ديده و از قوىدستى غازيان نيز چشمش ترسيده بود ، طوعا و كرها به ناچار و اضطرار به ملاقات رضا گرديده و جمعى از معتمدان و محرمان خود را پيش شاه ولى خان فرستاده پيغام داد كه از سطوت نهنگان بحر هيجا و صلابت شيران بيشهء وغا ، بيم و هراس در باطن تزلزل مواطن از حد بيش دارم . اگر شما از راه دوستى در شهر شاه جهانآباد آمده خاطرم را از گرداب بيم و هراس برآريد ، جا دارد . شاه ولى خان اين مراتب را به وساطت معتمدى معروض جناب سلاطينمآب نمود .
در هنگامى كه خسرو سكندر مرتبت از سونپت متوجه نريله بودند ، در عرض راه مستدعيات غازى الدين خان را فرستادهء شاه ولى خان به معرض عرض رسانيد . حضرت قدرقدرت قضاصولت ، بر سر سوارى رقمى به خط خاص كرامت اختصاص ، بدين مضمون هدايت اساس مرقوم فرمودند كه رفتن آن فدوى بنابر غايت حزم و احتياط در اصل شهر مناسب نيست ، زيرا كه غازى الدين خان آبزيركاه است ، مبادا خديعتى انديشيده باشد . بايد كه غازى الدين خان را پيش خود طلب نماييد و اگر مومى اليه مغلوب رعب و هراس شده باشد و از بيم سپاه اقبال به معسكر او نيايد ، آن فدوى عبوديتكيش به احتياط و هوشيارى تمام قريب شهر رفته و او را طلبيده ملاقات نمايد . بعد از رسيدن اين فرمان ، شاه ولى خان وزير به غازى الدين خان انها نمود كه بالفعل مأمور به ورود شهر نيستم . هرگاه خوف و رعبى در دل شما باشد ، براى رفع مظنّه و وسواس و دفع بيم و هراس ، قريب شهر مىآييم ؛ شما هم از شهر برآمده ملاقات نماييد و از توهمات بىحاصل و وساوس لاطايل دل را واپردازيد . غازى الدين به ناچارى تن به رضا داده و از شهر برآمده نزديك شهر متوقف و به وساطت معتمدان خود بر اين نهج پيغام فرستاد كه هنوز بيم و هراس بر سراپاى من مستوليست . هرگاهى چند قدم بيشتر بياييد و اين مضطر مضطرب را از بند هول و ترس برآريد ، عين محبت خواهد بود . وزير نيز قشونها را
تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — صفحة 321
مساهمون: محمود الحسينى بن ابراهيم جامى
ص٣٢١