خواهد شد .
حضرت پادشاه رحيم مظلومنواز ظالمگداز ، ترجيح خادم بر مخدوم نپسنديده و مهياى حمايت و دستگيرى پادشاه هند گرديده ، نامهء نامى و صحيفهء گرامى در جواب رقيمهء شاه والاجاه عالمگير به اين مضمون دلنواز مرقوم خامهء عاطفتطراز فرمودند كه :
« از حركت اعلام نصرت امارات ، مقصود بالذات اعلاى رايات دين قويم و ملت مستقيم است .
بدون حصول اين مطلب و الا ، مراجعت وفود نصرتنمود صورت ندارد و سوادنامهء بركاتمواد كه به خط و انشاى فصاحتپيراى عالىجاه سعادت خان منشىباشى ، در پاسخ رقيمهء پادشاه هندوستان مرقوم و به صحابت رضا قلى خان سفير اين جانب روانه شده آنكه « تا ادهم فلك دوار به حكم پروردگار سريع رفتار است ، گلشن خاطر اتحادمآثر سلطنت و شوكت پناه حشمت و ابهت دستگاه ، فارس مضمار شهامت ، مصدر آثار ضرامت و وجه حديقهء بسالت ، مشيّد اركان شجاعت ، موسس بنيان جلالت ، عنوان صحيفهء نامدارى ، ديباچهء نسخهء كامكارى ، قرهء باصرهء دولت و اقبال ، غرّهء ناصيهء سطوت و اجلال ، از فيض جويبار رحمت ايزد متعال و چشمهسار مكرمت دادار بىهمال ، سرسبز و شاداب و ريان و سيراب بادا ! بعد ابلاغ تحف دعوات و ارسال تحايف يكتادلى و موالات ، مرفوع ضمير منير مهر تنوير مىگرداند كه در اين ولا عنبرين شمامه مشروح به اينكه انتظام مهام ممالك دكن ، بنگاله و غيره از قرار دلخواه منتظم و ساير امور اقليم هند منصرم گرديده ، قلمى و مرسول شده بود ، صحابت سفير آن دولت علّيه رسيد و چون مشعر بر خبر صحت آن زبدهء دودمان سلطنت بود ، ابواب مسرت و شادمانى را بر روى خاطر همايون گشود . در حينى كه عالىجاه قلندر خان درّانى به اتفاق ايرج خان ايلچى آن والادستگاه مأمور و مرخص شده ، مقرر گشته بود كه ايلچى مذكور بعد اطلاع بر امورى كه به تجديد در آن مملكت حادث گرديده ، به سرعت مراجعت نموده مقدمات را كما و كيفا ، به عرض و الا برساند . اگر در معاودت سفير صادق التقرير و ارجاع جواب نامهء محبتشمامه مكث و درنگ واقع شد ، رايات فتح بنياد به جانب شاه جهانآباد ، نهضت و حركت خواهد نمود . در اين بين تجدّد وقوع امور پر شور و شين ، در آن ملك مكرر به عرض رسيد و ايلچى نيز معاود نگرديد و در موسم سفر هندوستان مهلتى قليل باقى ماند . لابد عنان خيول نصرتشمول ، به آن سمت معطوف گشت . در منزل خانپور از توابع سرهند ، سفير دولت ابدپيوند به اتفاق رضا قلى خان ايلچى آن پادشاه ارجمند ، وارد شده مطالب و مقاصد را لسانا معروض نمودند . چون انصراف زمام جنود ظفرارتسام ، از اين منازل موجب توهمات بيجاى ظاهربينان
تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — صفحة 312
مساهمون: محمود الحسينى بن ابراهيم جامى
ص٣١٢