رخصت فرموده به توقف در شهر مأمور ساخته ، به تاريخ هشتم ماه رجب المرجب متوجه سمت مقصد شده ، بعد از طى منازل به دار الرفاه فراه رسيدند و دو روز در آنجا توقف ورزيده ، غلهاى كه در آنجا انبار شده بود ، به لشكر ظفراثر سورسات مرحمت شد و از همان منزل نواب خان جزايرچىباشى را با جمعى از افواج قاهره ، مقدمة الجيش نصرت و فيروزى مقرر كرده ، مأمور ساختند كه به اتفاق ميرزا خان اليكوزيى چند منزل پيش موكب و الا مراحلپيما بوده به الكاى قاين برسد و دست تعرّض از مال و حال سكنهء آنجا كوتاه داشته و مجوز اضرار و ايذاى ذى حياتى نگشته ، اهالى آن مقام را به عنايات پادشاهى مستبشر و مستظهر نموده ، در سر راه به ملازمت و الا رساند .
بعد از اين الويهء ظفرتوام ، به تاريخ نهم شهر شعبان المعظم ، از فراه حركت نموده و عالىجاه مقرب الخاقان ، عبد اللّه خان درّانى قورچىباشى ديوان اعلى را با قشون متعاقب مأمورين سابق مرخص فرموده و به سردارى قشونهاى قبل و بعد عزّ امتياز بخشيده فرامين واجب الاذعان به اسم نواب خان و ميرزا خان و ديگر سركردگان عزّ صدور يافت كه حسب الصلاح قورچىباشى مذكور در تقديم لوازم خدمت و انصرام دولت ابدمدت ، قيام و اقدام نمايند .
عالىجاه قورچىباشى روانه گشته به اتفاق خوانين و قشونهاى مزبور به موجب حكم اعلى بر سر قلعهجات قاين و طبس رفته رايات استيلا به هر طرف و به هرجا برافراشتند .
اهالى و سكنهء آنجا چون ديدند كه دشت و كوه در زير ران يكران غازيان تهمتنشكوه يكى است و غلبه و قهر اين قشون قيامتنمون را مانع و پناهى نيست ، رؤساى ايشان - كه در قلعهء طبس بودند - به بارگاه فلكاشتباه جبههسا و مشمول عواطف خديو معدلتآرا شدند و در قلعهء مذكور - كه مكانى محكم و قائمهء مير علم بود - اسباب و اثاثهء بسيار از قبيل توپ و جزاير و اسلحه و يراق ، بنابر احتياط و دورانديشى - كه شايد روزى به كارش آيد - در آنجا ذخيره و مهيا داشت ، همه به تصرّف امناى دولت قاهره درآمد و موكب معلى بعد از ضبط و ربط طبس مينا متوجه قاين گرديد .
اهالى آنجا نيز خود را عرضهء تيغ و مستغرق لجهء آفت و بلا ديده ، به طريق سكنهء طبسمينا به درگاه خلايقپناه - كه كشتىشكستگان طوفان حوادث را جاى امن و قرارگاه است - روآورده و پيشكشهاى لايق از نظر انور گذرانيده ، به ساحل عافيت منزل كردند و سليمان خان كيانى كه شرفاندوز دولت ركاببوس شده در اردوى معلى مىبود ، به
تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — صفحة 223
مساهمون: محمود الحسينى بن ابراهيم جامى
ص٢٢٣