ايلچى و رسيدن عهدنامهء پادشاه هندوستان ، صوبهدارى پنجاب را به دستور سابق به معين الملك عنايت و خلعت آفتاب شعاع مع يك رأس اسب عراقى با زين طلا و شمشير قبضه مرصع به مومى اليه مرحمت فرموده ، گوش نصيحتنيوش او را در باب بند و بست صوبهء پنجاب و حزم و احتياط - كه لازمهء ارباب ثروت و جاه است - و ثابت و راسخ بودن بر عهد و پيمان به لآلى گرانمايهء مواعظ و نصايح سعادتپيرايه ، زيب و زينت بخشيده ، از درگاه معلى مرخص و عنان عزيمت به صوب دار السلطنهء كابل معطوف گردانيدند و همگى همت عليا به ترفيه احوال رعاياى ولايات و قراى اثناى راه مصروف داشته ، تفرجكنان و شكارافكنان ، در ساعت سعد ، داخل دار السلطنهء كابل شدند و در اين اوقات خجستهساعات صبح تا شام اذن بار عام ، به نيت انتفاع و احتطاط به جمهور خواص و عوام داده و ابواب نصفت و عدالت ، بر روى روزگار مظلومان سپهر ناهنجار و درهاى خزاين بىشمار ، به مقابلهء بىنوايان و تهىدستان آن ديار گشاده و هر فردى از افراد عرصهء حى را به حضور كرامتظهور طلب داشته ، عرض مطالب كليه و مآرب جزئيهء هر يك را به گوش مرحمتنيوش اصغا فرموده ، در مقام معدلت دقيقهاى از دقايق داددهى و فريادرسى و در موقع سخاوت ، شمهاى از مراحم احسان و انعام نامرعى نمىگذاشتند ، چنانچه هر يكى از ميامن عدالت و بركات سخاوت آن مظهر رأفت الهى و مصدر فيوض نامتناهى ، به اقصى مراتب مرام و اعلى مدارج فايز گرديده زبان صدق ترجمان به دعا و ثناى آن نوشيروان زمان و باذل سرمايهء بحر و كان مىگشود و شبها موافق معمول سلاطين اسلامپرور و خواقين دادگستر ، جهت تدقيق مسايل دين مبين و ترويج ملت حضرت خير المرسلين صلوات اللّه عليه و على آله و اصحابه اجمعين ، جمعى از اعاظم علماى زمان و برخى از اجلهء فقهاى عصر و آوان ، بارياب محفل حضور لامع النور و پرتواندوز فيوض انجمن معارف ظهور مىشدند و مجموع آن اوقات بابركات و تمامى آن ساعات سعادتسمات ، به تحقيق غوامض علوم شريعت و تنقيح دقايق ملت بيضا - كه امضاى احكام معدلت با كافهء رعايا و اجراى اوامر نصفت با عامهء برايا بدون آن متصور نيست - مصروف مىگرديد .
در اين سال فرخندهفال ، عنوان فتحى كه در خراسان به اقبال خديوكيهان به اولياى دولت ابدتوأمان رو نمود ، اين بود كه يوسف على خان جلاير بعد از مراجعت رايات ظفرمآثر از خراسان به صوب قندهار ، هفت هشت هزار كس از قشون تركيه جمع كرده و
تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — صفحة 188
مساهمون: محمود الحسينى بن ابراهيم جامى
ص١٨٨