و در آيه : (
فَإِذا دَخَلْتُمْ بُيُوتاً فَسَلِّمُوا
عَلى أَنْفُسِكُمْ - 61 / نور ) يعنى : بعضى از شما بر بعضى ديگرتان بايستى سلام كند .
سَلَام و سِلْم و سَلَم : در معنى صلح و آشتى است .
در آيهء : (
وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً
- 94 / نساء ) گفتهاند اين آيه در بارهء كسى كه بعد از اقرارش به اسلام و تقاضايش به صلح كشته شده ، نازل شده است . ( نه سلام كنندگان ستيزهخوى و كينهتوز ) .
و آيات : (
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِي السِّلْمِ
كَافَّةً - 208 / بقره ) و (
وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ
- 61 / انفال ) كه للسّلم با فتحه حرف ( س ) نيز خوانده شده .
و آيات : (
وَ أَلْقَوْا إِلَى اللَّهِ يَوْمَئِذٍ السَّلَمَ
- 87 / نحل ) و (
يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَ هُمْ سالِمُونَ
- 43 / قلم ) يعنى در حالى كه متواضع و فرمانبرى دارند . و آيه ( وَ رَجُلًا سَالِماً لِرَجُلٍ - 29 / زمر ) ( و مردى كه تسليم مرد ديگرى است ) كه
سَلَماً
و سِلْماً نيز خوانده شده يعنى در حال صلح ، و آشتى است كه هر دو مصدرند و مانند - حَسَن و نَكَد - صفت نيستند . چنان كه مىگويند - سَلِمَ سَلَما و سِلْما و رَبِحَ ، رَبَحا و رِبْحا كه هر كدام دو مصدر دارند .
گفتهاند السِّلْم در معنى صلح اسمى است در برابر حرب .
و - الإسْلَام - يعنى دخول در صلح و خير ، به اين معنى كه هر يك از آنها طورى در صلح و دوستىاند كه هر كدام مىخواهند درد و رنج و دوستش و معاشرش به او برسد و همچنين اسلام مصدرى است در عبارت ، اسلمت الشىء الى فلان وقتى كه چيزى را براى او خارج كنى و از اين معنى واژه - سلم - در خريد و فروش به كار مىرود .
اسلام - در شرع دو گونه است :
اوّل - اسلامى كه مادون ايمان است و همان اقرار به زبان است و با آن اقرار ، خون اقرار كننده ريخته نمىشود چه اعتقاد با آن ثابت شود يا نشود ( و بديهى است به شرط عدم ارتكاب جرم و گناه ) .
و در آيه : (
قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا ، قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا
- 14 / حجرات ) همان